Ελεύθερη πρόσβαση σε την παιδεία
ΟΧΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
Με τις πρόσφατες κινητοποιήσεις στην παιδεία από τη μεριά των μαθητών–φοιτητών, καθώς και των δασκάλων-καθηγητών, πολλοί θα αναρωτιούνται γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι αντιδρούν στα σχέδια της κυβέρνησης για «αναβάθμιση» της εκπαίδευσης και «καλυτέρευση» των σχολείων και σχολών. Η απάντηση είναι μία: οι μαθητές–φοιτητές βαρέθηκαν, κουράστηκαν από αυτή την πίεση, αυτό το άγχος. Από μικρούς μάς μαθαίνουν στην ιδέα του «διάβασε για να περάσεις», από μικροί πρέπει να συνηθίσουμε σ’ αυτόν τον τρόπο ζωής: «διαβάζω, βαθμολογούμαι, δίνω εξετάσεις». Μας λένε ότι ο κάθε μαθητής πρέπει να τα καταφέρει μόνος του, πρέπει να συνηθίσει στην ιδέα της πειθαρχίας απέναντι στον καθηγητή, καθώς αργότερα θα υπακούει στο αφεντικό. Θεωρητικά, μας λένε ότι όλοι έχουν ίσες ευκαιρίες μέσα στο σχολείο. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Μέσα από τις εξετάσεις και τη βαθμολογία καλλιεργούν τον ανταγωνισμό και τον ατομικισμό. Μας μαθαίνουν ότι δεν είναι όλοι ίσοι, και ότι κάποιοι είναι καλύτεροι από κάποιους άλλους. Ότι οι πιο έξυπνοι, οι πιο εργατικοί, οι πιο ικανοί θα καταφέρουν να επιβιώσουν στο υπάρχον σύστημα. Σε αυτό το σύστημα όμως, ο πραγματικός διαχωρισμός, δεν είναι ανάμεσα σε βλάκες και σε έξυπνους, αλλά σε πλούσιους και φτωχούς. Τα παιδιά των φτωχότερων οικογενειών είναι σε χειρότερη θέση. Έρευνες της ΟΛΜΕ έχουν δείξει ότι αυτά τα παιδιά έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά αποτυχίας, ενώ είναι χαρακτηριστικό, ότι περισσότερα από 10.000 παιδιά σταματούν το σχολείο κάθε χρόνο στις φτωχογειτονιές.
Η καπιταλιστική τάξη από τη μία πλευρά δεν θέλει να ξοδεύει πολλά χρήματα για τα σχολεία και το εκπαιδευτικό σύστημα, από την άλλη όμως εξακολουθεί να έχει ανάγκη από ένα ειδικευμένο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, που θα έχει πολύ συγκεκριμένες γνώσεις. Έτσι χρησιμοποιώντας τις εξετάσεις αποκλείει μια μεγάλη μερίδα μαθητών από τη γνώση σπρώχνοντάς τους νωρίτερα στην αγορά εργασίας (με λιγότερα δικαιώματα), και ταυτόχρονα επιλέγει πόσοι και ποιοι θα προχωρήσουν στην επόμενη βαθμίδα. Αυτό λέγεται ταξικό κόσκινο.
Η βάση του 10 είναι τρανή απόδειξη ότι η κυβέρνηση εξυπηρετεί τα σχέδια των καπιταλιστών. Έδιωξε πολύ κόσμο από τα πανεπιστήμια ισχυριζόμενη πως τα παιδιά που δεν πέρασαν δεν ήταν ικανά να πιάσουν τη βάση, ενώ ταυτόχρονα πάνω από 20.000 θέσεις έμειναν κενές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση στέλνει φοιτητές-πελατεία στα ιδιωτικά κολέγια και στα κέντρα ελευθέρων σπουδών που κάθε χρόνο βλέπουν τα κέρδη τους να αυξάνονται κατακόρυφα. Αλλά ακόμα και γι’ αυτούς που τελικά θα περάσουν, τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Το μέλλον που τους περιμένει είναι η ανεργία και οι ελαστικές σχέσεις εργασίας.
Απέναντι σε όλα αυτά εμείς, διεκδικούμε ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο αλλά και σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Ο κάθε άνθρωπος να μπορεί να επιλέγει την κατεύθυνση και το επάγγελμα που θα ακολουθήσει, χωρίς το άγχος των εξετάσεων και της βαθμολογίας, που δεν προσφέρουν τίποτα, αλλά αντίθετα δυσκολεύουν την πλειονότητα των μαθητών, ιδιαίτερα όσων ανήκουν στα φτωχότερα στρώματα, και οδηγούν στο τέλος το μαθητή και τη μαθήτρια να μην αγαπούν το σχολείο, να το θεωρούν αγγαρεία και να μην αισθάνεται την ομορφιά της γνώσης. Ο βασικός σκοπός του σχολείου θα έπρεπε να είναι η γνώση και η ανάδειξη μιας δημιουργικής προσωπικότητας αναπτυγμένης πολύπλευρα. Για να υπάρξει όμως ελεύθερη πρόσβαση, βασική προϋπόθεση είναι γενναία αύξηση της χρηματοδότησης για την παιδεία στο 15%, δηλαδή λεφτά για καλύτερες υποδομές, για περισσότερα σχολεία και πανεπιστήμια, αλλά και για αυξήσεις στους μισθούς των εκπαιδευτικών.
Φυσικά, προϋπόθεση για να υπάρξει μια εκπαίδευση βασισμένη στις πραγματικές μας ανάγκες είναι η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Ωστόσο, δεν σταματάμε να υποστηρίζουμε τα αιτήματα των εκπαιδευτικών–φοιτητών–μαθητών που κινούνται προς την κατεύθυνση της βελτίωσης της εκπαίδευσης και αποσύνδεσής της από τα συμφέροντα των καπιταλιστών και της εκκλησίας.
Μάνος Ροδιτάκης,
2ο Πειραματικό Λύκειο Αμπελοκήπων
ή επιστροφή στα περιεχόμενα
αφήστε το σχόλιο σας...