Έντεκα μήνες στους δρόμους… πετύχαμε πολλά
Το κίνημα της παιδείας εδώ και τόσους μήνες που βρίσκεται στους δρόμους έδειξε ότι η κυβέρνηση έχει αντίπαλο και μάλιστα ισχυρό. Οι φοιτητές, οι πανεπιστημιακοί, οι δάσκαλοι αλλά και οι μαθητές υπερασπίστηκαν με κάθε τρόπο τη δημόσια και δωρεάν παιδεία και πέτυχαν πολύ σημαντικές νίκες.
Ήταν ένας αγώνας που αγκαλιάστηκε από όλη την κοινωνία και κέρδισε τη συμπαράσταση πολλών εργαζομένων. Κυρίως όμως, χιλιάδες νεολαίοι συνειδητοποίησαν τη δύναμη του αγώνα τους και την αξία της συλλογικής δράσης.
Πολλοί όμως αμφισβητούν ότι καταφέραμε πολλά.
Aς δούμε λοιπόν τι πετύχαμε όλους αυτούς τους μήνες:
• Νόμος-πλαίσιο
Προβλέπει: την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, τη διαγραφή των «αιώνιων φοιτητών», το διορισμό μάνατζερ που θα φροντίζει ώστε το πανεπιστήμιο να λειτουργεί σαν επιχείρηση, την κατάργηση του ασύλου και άλλα αντιδραστικά. Η πρώτη απόπειρα της κυβέρνησης να περάσει το νόμο τον Ιούνιο δεν πέρασε. Οι καταλήψεις διαρκείας των φοιτητών, που ξεπέρασαν τις 400, μαζί με τις απεργίες των πανεπιστημιακών έκαναν τη Γιαννάκου να υποχωρήσει και να αναστείλει την κατάθεση του νόμου. Ήταν η πρώτη νίκη!
• Άρθρο 16: μια μεγάλη μάχη-μια μεγάλη νίκη
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αναθεωρήσει το άρθρο 16, που εν συντομία λέει ότι «όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα δημόσιας και δωρεάν παιδείας», δεν πέρασε. Σκόνταψε πάνω στην αποφασιστικότητα φοιτητών και πανεπιστημιακών, που ξαναβγήκαν μαζικά στους δρόμους έχοντας την υποστήριξη της κοινωνίας. Τα σχέδιά τους για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και τη μετατροπή των δημόσιων πανεπιστημίων σε επιχειρήσεις ευτυχώς έμειναν στα χαρτιά. (Στο προηγούμενο τεύχος υπήρχε αναλυτικό αφιέρωμα.) Το ΠΑΣΟΚ, παρ’ όλο που συμφωνούσε στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη συζήτηση που γινόταν στη βουλή για την αναθεώρηση του Συντάγματος με αποτέλεσμα να τιναχτεί η διαδικασία στον αέρα. Ήταν μια μεγάλη νίκη του πανεκπαιδευτικού κινήματος.
• Νόμος πλαίσιο: επεισόδιο Νο 2.
Η κυβέρνηση, απομονωμένη στη βουλή, ψηφίζει τελικά το νόμο. Ένα νόμο που η εκπαιδευτική κοινότητα έχει καταδικάσει και απορρίψει. Οι αποφάσεις των πανεπιστημιακών και των φοιτητών είναι ότι ο νόμος δεν θα εφαρμοστεί. Είναι αποφασισμένοι ότι θα μπλοκάρουν οποιαδήποτε προσπάθεια της κυβέρνησης να εφαρμόσει ένα νόμο που είναι ήδη νεκρός.
Να διδαχτούμε από το κίνημα
Όπως κάθε κίνημα, έτσι και αυτό που ζήσαμε μπορεί να μας διδάξει πολλά, γιατί έχουμε ακόμα πολλές μάχες μπροστά μας… στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους εργασιακούς χώρους. Για να κερδίσουμε αυτές τις μάχες δεν αρκεί απλά να αντιδράσουμε και να κατέβουμε σε κάποιες πορείες. Απέναντι στη δικιά τους πολιτική και στα δικά τους σχέδια χρειαζόμαστε όπλα και ιδέες. Πολλά από αυτά φάνηκαν στο κίνημα που ζήσαμε.
Διάρκεια-ριζοσπαστικές μορφές πάλης:
Η απεργία διαρκείας των πανεπιστημιακών, η απεργία των δασκάλων, που κράτησε έξι ολόκληρες βδομάδες, αλλά και οι καταλήψεις διαρκείας των φοιτητών έδειξαν ότι απέναντι σε μια σκληρή κυβέρνηση χρειάζεται διαρκής και αποφασιστικός αγώνας αλλά και οι πιο ριζοσπαστικές μορφές πάλης, δηλαδή οι καταλήψεις και οι απεργίες διαρκείας. Ιδιαίτερα οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια πάγωσαν την εκπαιδευτική διαδικασία, διευκολύνοντας χιλιάδες φοιτητές να κατέβουν στους δρόμους.
Ενότητα-μαζικότητα:
Στα πανεπιστήμια η Αριστερά αναγκάστηκε να συνεργαστεί , παρ’ όλη την αρχική άρνηση της ΚΝΕ, κάτω από την πίεση του κινήματος. Οι κοινές πορείες, το ενιαίο συντονιστικό ήταν σημαντικά κέρδη για το κίνημα. Μπόρεσε έτσι να φτιαχτεί ένα ενωτικό και άρα δυνατό μέτωπο απέναντι στη Δεξιά.
Η πρωτοφανής μαζικότητα ήταν ένα ακόμα χαρακτηριστικό του κινήματος. Η μάχη δεν δόθηκε από λίγους και αποφασισμένους αλλά από χιλιάδες νεολαίους. Φάνηκε ότι οι πραγματικές μειοψηφίες ήταν η κυβέρνηση και η ΔΑΠ, (η παράταξή της στις σχολές).
Συντονισμός-απεύθυνση στην κοινωνία:
Αλλά και ο διαρκής συντονισμός φοιτητών-πανεπιστημιακών, που είχαν κοινά συμφέροντα, δυνάμωσε το μέτωπο της παιδείας.
Αντίθετα στα σχολεία, κατά τη διάρκεια του σύντομου μαθητικού ξεσηκωμού, το ΣΑΣΑ, κάτω από τον απόλυτο έλεγχο της ΚΝΕ, κράτησε τους μαθητές διασπασμένους, καλώντας σε διαφορετικές πορείες από τους φοιτητές και τους εκπαιδευτικούς.
Ταυτόχρονα η πλειοψηφία της κοινωνίας, όπως φάνηκε και σε πολλά γκάλοπ στήριξε τις κινητοποιήσεις, παρ’ όλο που η στάση της Αριστεράς και των συνδικάτων δεν βοήθησε να εκφραστεί αυτή η συμπαράσταση και να γενικευτεί ο αγώνας. Ακόμα και έτσι, το γεγονός ότι οι φοιτητές απευθύνθηκαν στους εργαζόμενους και ζητούσαν Γενική Απεργία -κάτι που δεν ήταν καθόλου δεδομένο τα προηγούμενα χρόνια ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα.
Η συμπαράσταση φάνηκε και από τις εκατοντάδες εκδηλώσεις και επιτροπές που έγιναν σε όλη τη χώρα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, που ενημέρωσαν και κινητοποίησαν πολύ κόσμο.
Οι Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα
Συμμετείχαμε ενεργά και ζήσαμε από κοντά κάθε φάση του εντεκάμηνου ξεσηκωμού. Κατ’ αρχήν στηρίζοντας με κάθε τρόπο τις μαθητικές καταλήψεις στα σχολεία μας και προσπαθώντας να τις κρατήσουμε ζωντανές.
Κινητοποιηθήκαμε όμως και για το άρθρο 16, ενημερώνοντας τους συμμαθητές μας σε κάθε σχολείο με ανακοινώσεις στις τάξεις, εξορμήσεις και φυλλάδια για ποιο λόγο αυτή η μάχη αφορά και τους μαθητές και καλώντας τους να διαδηλώσουν μαζί με τους καθηγητές και τους φοιτητές σε κοινές πορείες.
Παλέψαμε όμως και έξω από τα σχολεία μας. Με εξορμήσεις σε εργασιακούς χώρους και γειτονιές, απευθυνθήκαμε στην κοινωνία προσπαθώντας να κερδίσουμε τη συμπαράσταση του κόσμου και να τον εμπνεύσουμε. Συμμετείχαμε και οργανώσαμε μαζί με τους καθηγητές μας εκδήλωση ενημέρωσης στη γειτονιά των Αμπελοκήπων για το άρθρο 16.
Συνεχίζουμε-έχουμε αγώνες μπροστά μας…
Με την αυτοπεποίθηση που μας δίνουν όλα όσα πετύχαμε μέχρι τώρα, αλλά και τη γνώση πως μπορούμε να κερδίσουμε πολύ περισσότερα, συνεχίζουμε τον αγώνα μας. Δεν είναι καθόλου απίθανο να υπάρξει μια καινούρια έκρηξη στα σχολεία πολύ σύντομα.
Η κατάσταση συνεχίζει να είναι εκρηκτική με το απαράδεκτο μέτρο της βάσης του 10, τις εξετάσεις, τα συνεχή φροντιστήρια.
Υπάρχουν όμως και καινούριοι λόγοι για να ξαναβγούμε στους δρόμους. Εν μέσω φοιτητικών καταλήψεων, οι δηλώσεις του υπ. Άμυνας Μεϊμαράκη για υποχρεωτική στράτευση των νέων στα 18, δηλ. αμέσως μετά το σχολείο, είναι σκέτη πρόκληση. Το επόμενο διάστημα πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή, έτοιμοι να μπλοκάρουμε κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης να υποβαθμίσει και να ιδιωτικοποιήσει τη δημόσια παιδεία.
Οι Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ενάντια στα σχέδιά τους και καλούμε όποια και όποιον μαθητή θέλει να αγωνιστεί να παλέψει μαζί μας για μια καλύτερη παιδεία αλλά και για μια καλύτερη κοινωνία, απαλλαγμένη από κάθε καταπίεση και εκμετάλλευση.
Το Χρονικό του πανεκπαιδευτικού ξεσηκωμού
Μάρτης : Η ΠΟΣΔΕΠ (πανεπιστημιακοί)κηρύσσει πενθήμερη απεργία στα μέσα του Μάρτη . Ξεκινούν οι πρώτες καταλήψεις των φοιτητών.Μάης-Ιούνης: Οι πανεπιστημιακοί συνεχίζουν με απεργία διαρκείας. Οι καταλήψεις εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα ξεπερνώντας τις 400. Στις 8 Ιούνη η κυβέρνηση απαντάει με την πιο άγρια καταστολή, με ΜΑΤ, βία και χιλιάδες δακρυγόνα. Την ίδια μέρα οι πανεπιστημιακοί και οι φοιτητές απαιτούν την παραίτηση της Γιαννάκου και του Πολύδωρα. Η ΑΔΕΔΥ καλεί στις περισσότερες πανεκπαιδευτικές πορείες με στάσεις εργασίας.
Σεπτέμβρης: Στις 18 Σεπτέμβρη ξεκινάει η απεργία των δασκάλων που κράτησε έξι ολόκληρες βδομάδες. Το αίτημα για 1400 ευρώ μισθό αγκαλιάζεται από όλη την κοινωνία.
Οκτώβρης: Οι μαθητές μπαίνουν στο χορό των κινητοποιήσεων. Τα περισσότερα γυμνάσια και λύκεια της χώρας βρίσκονται σε κατάληψη, και οι μαθητές κατεβαίνουν μαζικά στο δρόμο. Στις κινητοποιήσεις καλεί και η ΑΔΕΔΥ με στάσεις εργασίας. Οι καταλήψεις κρατάνε πάνω από ένα μήνα.
Γενάρης: Στις 10 Γενάρη ξεκινάει στη βουλή η συζήτηση για την αναθεώρηση του άρθρου 16. Την ίδια μέρα γίνεται η πρώτη διαδήλωση της νέας χρονιάς στην οποία συμμετέχουν φοιτητές, εκπαιδευτικοί, μαθητές και εργαζόμενοι. Ξεκινάει νέος γύρος καταλήψεων στα πανεπιστήμια και ξανά απεργία διαρκείας από την ΠΟΣΔΕΠ.
Φλεβάρης: Συνεχίζονται οι καταλήψεις και οι βδομαδιάτικες διαδηλώσεις. Το ΠΑΣΟΚ αποχωρεί από τη συζήτηση στη βουλή ακυρώνοντας ουσιαστικά τη διαδικασία της αναθεώρησης.
Μάρτης: Η κυβέρνηση παρ’ όλη την ήττα της, συνεχίζει την επίθεση και ετοιμάζεται να ψηφίσει το νόμο-πλαίσιο στις 8 Μάρτη. Την μέρα της ψήφισης στη Βουλή γίνεται ένα τεράστιο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο με πάνω από 40,000 διαδηλωτές. Η κυβέρνηση κλιμακώνει τη βία με δακρυγόνα, ξυλοδαρμούς και 61 συλλήψεις. Στην επόμενη διαδήλωση γονείς και εργαζόμενοι κατεβαίνουν στο δρόμο δηλώνοντας τη συμπαράσταση τους στον αγώνα των φοιτητών. Οι καταλήψεις συνεχίζονται μέχρι το Πάσχα.
ή επιστροφή στα περιεχόμενα
αφήστε το σχόλιο σας...