Μαθητές -τριες ενάντια στο Σύστημα

Μας ενώνουν πολύ περισσότερα απ ΄όσα μας χωρίζουν

Emo, είναι η καινούργια λέξη που έχει προστεθεί στο λεξιλόγιό μας το τελευταίο διάστημα.

Είναι τα παιδιά με τα «περίεργα» μαλλιά και ρούχα που βλέπουμε καθημερινά στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στις γειτονιές, στα σκαλάκια του Συντάγματος.

Η συζήτηση για τους Emo έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Αφιερώματα στην τηλεόραση και σε περιοδικά, γονείς που αναρωτιούνται αν τα παιδιά τους είναι Emo, μαθητές που κατηγορούν άλλους μαθητές ότι είναι Emo. Η κόντρα μάλιστα μεταξύ των μαθητών έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις, φτάνοντας ακόμα και σε μαχαιρώματα. Τα θύματα σ’ αυτά τα επεισόδια βίας, είναι πάντα οι αδύναμοι, δηλαδή οι Emo, που δεν αμύνονται και δεν αντιδρούν. Η πρόφαση για αυτές τις επιθέσεις είναι η «ακραία» εμφάνισή τους, η μουσική που ακούνε, ακόμα και η «περίεργη» σεξουαλική τους συμπεριφορά.
Η πραγματικότητα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ήδη σχηματίσει μια άποψη για τους Emo, τις περισσότερες φορές αρνητική. Εμείς δεν θα ασχοληθούμε με το πώς ντύνονται, πώς αισθάνονται οι Emo, ή, πολύ περισσότερο, με το τι μουσική ακούνε. Δεν θα τους καταδικάσουμε, παρ’ όλο που πιστεύουμε πως ο τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τη«σκληρή» πραγματικότητα δεν είναι να λυπόμαστε, να αδιαφορούμε ή να την αποφεύγουμε, αλλά να παλεύουμε για να την αλλάξουμε.

Ο ρόλος των ΜΜΕ

Πολλοί είναι αυτοί που λένε (τις περισσότερες φορές καλοπροαίρετα) ότι τα φτωχά παιδιά των δυτικών συνοικιών δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι Emo.

Επίσης πολλοί λένε πως όλη αυτή η συζήτηση και η προβολή τους από τα κανάλια γίνεται για να αποπροσανατολίσει τη νεολαία από τα πραγματικά προβλήματα. Η πραγματικότητα είναι ότι όντως τα κανάλια έτρεξαν όπως πάντα να εκμεταλλευτούν την κατάσταση προβάλλοντας τους Emo ως ένα νέο life style. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η χρονική στιγμή που επέλεξαν, για να ασχοληθούν μαζί τους. Αμέσως μόλις τελείωσαν οι μαθητικές καταλήψεις, τα ΜΜΕ παράλληλα με την καμπάνια συκοφάντησης απέναντι στους μαθητές που αγωνίζονταν, διαφήμισαν με κάθε τρόπο τους Emo, τονίζοντας πόσο διαφέρουν από τους άλλους μαθητές, με στόχο να τους διαχωρίσουν, αλλά και ταυτόχρονα να αποδείξουν ότι οι περισσότεροι μαθητές ενδιαφέρονται μόνο για την εμφάνισή τους και όχι για τον κόσμο γύρω τους.

Παρ’ όλα αυτά τα παιδιά που δηλώνουν Emo υπάρχουν πια παντού. Μπορεί να πρωτοεμφανίστηκαν στα κυριλέ και πλούσια προάστια, όμως τώρα πια ζούνε σε όλες τις συνοικίες της Αθήνας.

Ποια είναι η άποψή μας

Προσπαθώντας να καταλάβουμε και να απαντήσουμε στον πόλεμο που γίνεται μεταξύ των μαθητών χρειάζεται να τονίσουμε ότι οι «ταμπέλες» και οι διαχωρισμοί δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Οι μεταλλάδες, οι θρασάδες, οι πάνκηδες οι γκοθάδες οι «κάγκουρες», οι τρέντι, και παλιότερα οι ροκάδες, επίσης έχουν αντιμετωπίσει αντίστοιχες συμπεριφορές λόγω της εμφάνισής τους. Ακόμα και όσοι από μας δεν είμαστε Emo σίγουρα έχουμε ακούσει αρνητικά σχόλια για τον τρόπο που ντυνόμαστε ή τη μουσική που ακούμε!

Tο πρώτο λοιπόν που έχουμε να πούμε, είναι πως σεβόμαστε το δικαίωμα του καθενός και της καθεμιάς στη διαφορετικότητα. Δηλαδή στο να ντύνεται, να νιώθει όπως θέλει και να κάνει ελεύθερα τις επιλογές του. Η ομοιομορφία και η προσαρμογή στο κυρίαρχο πρότυπο συμπεριφοράς ή εμφάνισης δεν μας ταιριάζει και δεν μπορεί να είναι το κριτήριό μας για το αν θα αποδεχτούμε ή όχι κάποιον. Επίσης σε όσους κατηγορούν τους Emo, ή οποιονδήποτε άλλο, για τις σεξουαλικές του επιλογές, εμείς απαντάμε πως δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες ή τους bisexual συμμαθητές μας.

Το δεύτερο είναι πως όλοι αυτοί οι διαχωρισμοί είναι πλαστοί. Ό,τι μουσική και αν ακούμε, όπως και αν ντυνόμαστε, ό,τι επιλογές και αν έχουμε κάνει δεν παύουμε να ζούμε στο ίδιο καταπιεστικό σύστημα. Ως μαθητές/τριες δεν πρέπει να ψάχνουμε να βρούμε εχθρούς ανάμεσα μας. Καθημερινά βιώνουμε τα ίδια προβλήματα, το άγχος και την πίεση από το σχολείο, τα φροντιστήρια, τις συνεχείς εξετάσεις, τα «πρέπει» και τα «μη» των σχολικών κανονισμών. Ακόμα, όλους μας μας βασανίζουν διάφορα ερωτήματα και προβληματισμοί, για τη ζωή μας στο μέλλον, τις ανθρώπινες σχέσεις, το επάγγελμα που θα ακολουθήσουμε (αν ποτέ βρούμε δουλειά) κ.λπ. Φυσικά επειδή δεν ζούμε στην κοσμάρα μας δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάποιοι συμμαθητές μας δεν έχουν καν τα στοιχειώδη. Κάποιοι κινδυνεύουν με απέλαση επειδή είναι μετανάστες, κάποιοι ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, κάποιοι έχουν άνεργους γονείς και τα φέρνουν πολύ δύσκολα βόλτα, κάποιοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σχολείο για να δουλέψουν κ.λπ. Ταυτόχρονα ένα σωρό άλλα πράγματα μας εξοργίζουν: Οι πόλεμοι, ο ρατσισμός, η καταστροφή του περιβάλλοντος.

Όλοι μαζί ενάντια στο σύστημα

Απέναντι σε όλα αυτά, λοιπόν, ο κάθε μαθητής αντιδρά με το δικό του τρόπο. Κάποιοι αποδέχονται την κατάσταση και προσπαθούν να πετύχουν ατομικά, κάποιοι αδιαφορούν και κλείνουν τα μάτια, κάποιοι ξεδίνουν μέσα από τη μουσική, ή φτιάχνουν ένα συγκρότημα, κάποιοι τα σπάνε στα γήπεδα, κάποιοι προσπαθούν να ξεχωρίσουν μέσα από την εμφάνισή τους με οποιοδήποτε τρόπο, κάποιοι τα βάζουν με αυτούς που διαφέρουν και ούτω καθ’ εξής.
Η διέξοδος όμως δεν είναι να τα βάζουμε μεταξύ μας, ούτε φυσικά να βρίσκουμε τρόπους να αποφύγουμε την πραγματικότητα, αλλά όλες και όλοι μαζί ανεξαρτήτως στιλ, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικής επιλογής κ.λπ. να παλέψουμε ενωμένοι απέναντι σε όλα αυτά που μας ενοχλούν και μας καταπιέζουν. Άλλωστε στις καταλήψεις ήμασταν όλοι μαζί, αφού μας ένωνε ο κοινός αγώνας για δημόσια και δωρεάν παιδεία. Αυτό λοιπόν που χρειάζεται είναι να ασχοληθούμε με όλα αυτά που μας πνίγουν (αυτό σημαίνει για μας πολιτική) και να παλέψουμε για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς διακρίσεις και καταπίεση, όπου οι άνθρωποι θα αποφασίζουν ελεύθερα και θα καθορίζουν οι ίδιοι τις ζωές τους.

* Κείμενο βασισμένο σε μια ιδέα
του Γιάννη Μωυσίδη