Ασφαλιστικό: Μια μάχη που αφορά και τους μαθητές
Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει στους κόλπους της κοινωνίας σε σχέση με
τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό σύστημα. Ως μαθητές
έχουμε θέση σ’ αυτήν και, φυσικά, έχουμε θέση δίπλα στους εργαζομένους
στο δρόμο ενάντια σ’ αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Πολλοί μαθητές νομίζουν
ότι δεν έχει σημασία γι’ αυτούς το τι προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση.
Όμως, μας ενδιαφέρει, επειδή εμείς είμαστε οι μελλοντικοί εργαζόμενοι
και οι μεταρρυθμίσεις θα εφαρμοστούν σταδιακά, άρα εμείς θα τις βρούμε
μπροστά μας.
Το εργατικό κίνημα έχει σταθεί δυναμικά απέναντι σ’ αυτά τα μέτρα.
Αρχικά η μεγαλειώδης απεργία στις 12 του Δεκέμβρη ανάγκασε την
κυβέρνηση να αλλάξει τη στάση της. Ήρθε η παραίτηση του υπουργού
Απασχόλησης Μαγγίνα και η αντικατάστασή του από τη Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.
Ωστόσο, η κυβέρνηση εμμένει στην αρχική της θέση, ότι δηλαδή πρέπει να
γίνουν μεταρρυθμίσεις.
Εμείς ως «Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα» θεωρήσαμε ότι πρέπει να
υπάρξει ενημέρωση των μαθητών σχετικά με το θέμα. Κάναμε μια συζήτηση
με δύο συνδικαλιστές που πρωταγωνίστησαν στην οργάνωση της απεργίας
στις 12 του Δεκέμβρη: τον Αντώνη Νταβανέλλο, μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ
(δημοσιογράφοι), και την Έφη Γανιάρη, μέλος του Δ.Σ. της Β’ ΕΛΜΕ Αθήνας
(εκπαιδευτικοί). Τα σημαντικότερα σημεία των απαντήσεών τους σας τα
παρουσιάζουμε παρακάτω.
* Υπεύθυνοι συνέντευξης
Άγγελος Κάπαρης, 4ο Λ. Αμαρουσίου
Άρτεμις Χριστοπούλου, Λύκ. Π. Ψυχικού
1. Ποια είναι η κατάσταση του ασφαλιστικού συστήματος σήμερα; Υπάρχει κρίση, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση;
ΑΝΤΩΝΗΣ: Η κρίση είναι ένα παραμύθι. Σήμερα έχουμε μια τεράστια
αποταμίευση, που είναι πάνω από 33 δισ. ευρώ, στα αποθεματικά των
ταμείων. Και αυτό συμβαίνει ενώ τα ταμεία έχουν υποστεί ληστεία και
συνεχίζεται μια θηριώδης εισφοροδιαφυγή και εισφοροκλοπή, δηλαδή οι
εργοδότες δεν πληρώνουν την εργοδοτική εισφορά που θα έπρεπε να
πληρώνουν.
ΕΦΗ: Υπάρχει μία επίσημη έκθεση από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας, η
οποία λέει ότι δεν υπάρχει καμία κρίση στο Ασφαλιστικό και μέχρι το
2030 δεν θα έχει το παραμικρό πρόβλημα – ακόμα και με τους τωρινούς
όρους ληστείας. Αυτά τα ελλείμματα οφείλονται στην πολιτική των
προηγούμενων κυβερνήσεων και στη διαχείριση των αποθεματικών. Αυτήν τη
στιγμή χρωστάει 8,2 δισ. ευρώ το κράτος και την ίδια στιγμή
χρησιμοποιούσε τα αποθεματικά των ταμείων, δίνοντάς τα σε δάνεια σε
βιομηχάνους χωρίς καθόλου τόκους.
2. Πώς θα λυθούν τα πραγματικά προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί, όπως το ζήτημα της χρηματοδότησης;
ΕΦΗ: Την όποια κακή κατάσταση που υπάρχει δεν πρέπει την πληρώσουμε
εμείς. Και ένα αίτημα το οποίο είναι πάρα πολύ σωστό είναι να
επιστραφούν τα κλεμμένα από αυτούς που τα οφείλουν. Το πρόβλημα στο
Ασφαλιστικό, όμως, δεν αρχίζει τώρα. Έχει αρχίσει εδώ και κάποιες
δεκαετίες, άρα και οι νόμοι Σιούφα και οι νόμοι Ρέππα πρέπει να
καταργηθούν. Το Ασφαλιστικό μπορεί να λυθεί, πρώτον, με το να
ασφαλιστούν οι ένα εκατομμύριο μετανάστες και, δεύτερον, με το να
καταργηθούν οι ευλύγιστες εργασιακές σχέσεις.
ΑΝΤΩΝΗΣ: Αν υποχρεώνονταν το κράτος και οι εργοδότες να καταβάλλουν τις
εισφορές στα ταμεία θα ήταν απολύτως εφικτό να προχωρήσουμε σε πολύ
σημαντική βελτίωση, δηλαδή να καλυτερέψει το σύστημα υγείας και
περίθαλψης, να αυξηθούν οι συντάξεις και ταυτόχρονα να μειωθούν τα όρια
ηλικίας συνταξιοδότησης. Αυτά οικονομικά είναι απολύτως εφικτά και θα
μπορούσαν να πραγματοποιηθούν πολύ εύκολα εφόσον ασφαλιστεί το σύνολο
του εργατικού δυναμικού, ντόπιοι και μετανάστες, και αν οι εισφορές
φτάνουνε στα ταμεία. Πρέπει να γυρίσουμε την επίθεση ανάποδα. Δηλαδή,
ότι όχι μόνο δεν δεχόμαστε να γίνουν χειρότερα τα πράγματα στο
Ασφαλιστικό, αλλά διεκδικούμε βελτιώσεις. Ταυτόχρονα, χρειαζόμαστε μια
πολιτική πολύ σκληρή απέναντι στους εργοδότες και στο κράτος, που να
λέει: «τα λεφτά στα ταμεία».
ΕΦΗ: Υπάρχει κοινωνικός πλούτος, ώστε θα έπρεπε πια να δουλεύουμε
λιγότερο και να πληρωνόμαστε περισσότερο. Θα έπρεπε να έχουμε επιθετική
πολιτική από την πλευρά του εργατικού κινήματος, γιατί οι όροι υπάρχουν.
3.Τι θέλει να πετύχει η κυβέρνηση με τις «μεταρρυθμίσεις»; Ποιος είναι ο σκοπός της;
ΑΝΤΩΝΗΣ: Η κυβέρνηση αποσκοπεί στα εξής: α) Να βάλει χέρι στα
αποθεματικά των ταμείων. Αυτό το είδαμε με το σχέδιο του Μαγγίνα, που,
με πρόσχημα την ενοποίηση των «ευγενών ταμείων», θέλει να πάρει το 10%.
Το είδαμε, όμως, και στο σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα. β) Να μειώσει
τις συντάξεις και γ) να αυξήσει τα όρια ηλικίας.
Τα δύο τελευταία προσπαθεί να τα πετύχει με αυτό που λέμε «ενοποίηση
προς τα κάτω», δηλαδή με χειρότερους όρους. Η κυβέρνηση έχει βάλει στο
μάτι συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων που έχουν κερδίσει κάτι
παραπάνω (π.χ., εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ, στο Δημόσιο).
Στρατηγικά, αυτό που θέλουν να πετύχουν είναι το λεγόμενο «σύστημα
τριών πυλώνων», που είναι ένα σύστημα πάρα πολύ αντιδραστικό και η μόνη
χώρα στην οποία εφαρμόστηκε είναι η Χιλή έπειτα από το στρατιωτικό
πραξικόπημα του Πινοσέτ. Σύμφωνα με αυτό, το δημόσιο σύστημα (ο πρώτος
πυλώνας) περιορίζεται πάρα πολύ και παρέχει στην πραγματικότητα μόνο
ένα φιλοδώρημα, την εθνική κατώτατη σύνταξη. Ο δεύτερος πυλώνας είναι
τα λεγόμενα επαγγελματικά ταμεία, που είναι ήδη ένας μεγάλος βαθμός
ιδιωτικοποίησης. Και ο τρίτος πυλώνας είναι οι ιδιωτικές εταιρείες.
Όποιος έχει λεφτά, πάει σε μια ιδιωτική εταιρεία – και άρα εξασφαλίζει
μια κάποια σύνταξη. Όποιος δεν έχει, δεν πάει – και άρα θα ζήσει με το
φιλοδώρημα.
4. Καταλαβαίνουμε ότι στο στόχαστρο μπαίνουν και ειδικές κατηγορίες εργαζομένων, π.χ., γυναίκες, εργαζόμενοι σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα (ΒΑΕ), νεολαία… Τι συμβαίνει μ’ αυτούς;
ΕΦΗ: Η αλήθεια είναι ότι θίγονται πάρα πολύ οι γυναίκες. Αν ισχύσουν
οι μεταρρυθμίσεις, θα αυξηθεί ο χρόνος εργασίας από 5 ώς 17 χρόνια.
Υπήρχε μια προοπτική να αυξηθούν και τα όρια συνταξιοδότησης και στις
γυναίκες, στο πλαίσιο της εξίσωσης των δύο φύλων. Αλλά και εδώ μιλάμε
για εξίσωση προς τα κάτω. Αν πραγματικά ήθελαν ισότητα, θα μπορούσαν να
κατεβάσουν τα όρια συνταξιοδότησης των αντρών εργαζομένων.
ΑΝΤΩΝΗΣ: Μια άλλη κατηγορία εργαζομένων που επιβαρύνεται πολύ είναι οι
εργαζόμενοι στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Όλη η φιλολογία για
τον μέσο όρο ηλικίας είναι παραμύθι.
Άλλες προσδοκίες υπάρχουν για το πόσο θα ζήσει ένας άνθρωπος που, π.χ.,
δουλεύει σε γραφείο και άλλες για έναν άνθρωπο που δουλεύει σε χυτήριο,
σε ορυχείο, στις χημικές βιομηχανίες και αλλού. Είναι εντυπωσιακά τα
στοιχεία για το πόσο λίγοι άνθρωποι φτάνουν να πάρουν σύνταξη σ’ αυτά
τα επαγγέλματα. Σ’ αυτές τις κατηγορίες εργαζομένων έπρεπε να γίνουν
πολύ θεαματικές βελτιώσεις: θα έπρεπε να έχουν λιγότερες ώρες εργασίας,
να βγαίνουν νωρίτερα στη σύνταξη, να έχουν υψηλότερες συντάξεις και
καλύτερη περίθαλψη.
ΕΦΗ: Τα βαρέα επαγγέλματα είναι πολύ ουσιώδες ζήτημα, γιατί σήμερα
είναι πάνω από 700.000 οι εργαζόμενοι σ’ αυτά και με τις αναπροσαρμογές
που θέλουν να κάνουν με την αλλαγή της λίστας θα μείνουνε οι μισοί και
λιγότεροι.
ΑΝΤΩΝΗΣ: Η επίθεση θα αγγίξει σίγουρα όσους είναι σήμερα 20άρηδες, άρα
αφορά το μέλλον της νεολαίας – και το μέλλον αυτό δεν είναι μακρινό.
Διότι αν σπάσει το δημόσιο σύστημα υγείας και περίθαλψης, θα βρεθούνε
νέοι άνθρωποι στα 25 τους να χρειάζονται δημόσια περίθαλψη και να μην
υπάρχει. Άρα αυτήν την επίθεση πρέπει να την ανατρέψουμε τώρα.
5. Στις 12 του Δεκέμβρη πήραμε όλοι μέρος σε ένα μεγαλειώδες συλλαλητήριο. Δώστε μας κάποια περισσότερα στοιχεία, αλλά και τα αποτελέσματα που είχε αυτή η κινητοποίηση.
ΕΦΗ: Η απεργία στις 12 του Δεκέμβρη ήταν πολύ πετυχημένη. Θα
μπορούσε να συγκριθεί με την απεργία του 2001 επί Γιαννίτση. Γενικά οι
απεργιακές συγκεντρώσεις ήταν πολύ μεγάλες. Έτσι θα πρέπει να
κινηθούμε, με συσπείρωση δυνάμεων, με συντονισμό των αγώνων, με
επιτροπές αγώνα, με συντονισμό σωματείων, ομοσπονδιών, με μεγάλες
απεργίες αυτού του χαρακτήρα, που θα είμαστε όλοι οι εργαζόμενοι μαζί.
ΑΝΤΩΝΗΣ: Στις 12 του Δεκέμβρη είχαμε, από τη μία, πολύ μεγάλα
συλλαλητήρια (100.000 άτομα μόνο στην Αθήνα) και, από την άλλη, μια
πολύ πετυχημένη απεργία – πράγμα που το κρύβουνε. Σύμφωνα με τα
στοιχεία, απέργησαν πάνω από 2 εκατομμύρια εργάτες. Δηλαδή, στις 12 του
Δεκέμβρη εκδηλώθηκε η δύναμη που φοβούνται οι καπιταλιστές όπως ο
διάβολος το λιβάνι, η δύναμη των εργαζομένων. Η επιτυχία της 12ης του
Δεκέμβρη είναι ότι η κυβέρνηση θέλει να τροποποιήσει την πρακτική της,
για να συνεχίσει την επίθεση στο Ασφαλιστικό. Ήδη άλλαξε τον υπουργό
(τη θέση του Μαγγίνα πήρε η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά). Προφανώς, αυτό δεν
μας αρκεί. Άρα, πρέπει να υπάρξει συνέχεια, και η συνέχεια είναι η
κλιμάκωση και ο συντονισμός των αγώνων.
6. Παράλληλα με το συλλαλητήριο της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, είδαμε το ΠΑΜΕ και τις δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ να κάνουν ξεχωριστή πορεία. Ποια είναι η γνώμη σας για τη στάση τους;
ΕΦΗ: Η τακτική του ΠΑΜΕ είναι λάθος, ακόμα και αν θεωρούν ότι
διαφωνούν σε πολλά σημεία – επειδή η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ δεν θέλουν να
συντονίσουν έναν τέτοιο αγώνα στην πραγματικότητα. Το θέμα, όμως, είναι
ότι διασπώντας τις δυνάμεις (και, στην ουσία, διασπώντας τους
εργαζομένους) δεν πετυχαίνεις τίποτα, ίσα ίσα σπας το μέτωπο. Το μέτωπο
πρέπει να είναι ενιαίο και, αν μπορείς, να περάσεις τη γραμμή σου – και
νομίζω ότι τη γραμμή σου την περνάς με τον καλύτερο τρόπο αν το κίνημα
από τα κάτω πιέσει τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ σε μια τέτοια κατεύθυνση.
Νομίζω ότι θα πρέπει να κινηθούμε όλοι μαζί οι εργαζόμενοι και όχι
ξεχωριστά.
ΑΝΤΩΝΗΣ: Η τακτική που εκδήλωσε το ΠΑΜΕ στις 12 του Δεκέμβρη είναι
τελείως απαράδεκτη. Για όποιον δεν συμφωνεί με την πολιτική της ΓΣΕΕ
και της ΑΔΕΔΥ, η ενότητα στη βάση είναι η καλύτερη πρακτική για να
πιεστούν τα συνδικάτα – και η ταχτική του ΠΑΜΕ δεν πιέζει ουσιαστικά. Ο
κόσμος αρχίζει να πιστεύει ότι η πολιτική της κυβέρνησης πρέπει να
ανατραπεί συθέμελα, για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται και ενότητα στη
δράση και άλλη πολιτική.
7. Άρα, ποια πρέπει να είναι η στάση της Αριστεράς στη μάχη του Ασφαλιστικού;
ΑΝΤΩΝΗΣ: Η Αριστερά έχει να κάνει δύο πράγματα: Το ένα είναι να
δώσει τα ρέστα της για την κλιμάκωση και το συντονισμό των αγώνων.
Αριστερός σήμερα είναι όποιος –χωρίς όρους, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς
δισταγμούς– υποστηρίζει το να κλιμακώσουμε και να συντονίσουμε τους
αγώνες για να ανατρέψουμε αυτήν την πολιτική. Το δεύτερο είναι ότι
πρέπει να επεξεργαστεί και να προβάλει αιτήματα και πολιτική που να
υλοποιούν αυτόν το στόχο. Η Αριστερά πρέπει να ακούσει τι είπε ο κόσμος
στην απεργία. Η Αριστερά πρέπει να πει «αυτήν την πολιτική θα την
ανατρέψω». Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται πολιτική οργάνωση, γιατί ο
αντίπαλος είναι εξαιρετικά οργανωμένος στα κόμματα, στις εφημερίδες,
στις τράπεζες και, τέλος, στην αστυνομία με τις συλλήψεις και στο
στρατό. Χρειάζεται δύναμη – και αυτή είναι η πολιτική οργάνωση.
ΕΦΗ: Αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι η ενότητα στη δράση σε τέτοιες
κρίσιμες στιγμές. Η Αριστερά θα πρέπει να είναι μοχλός συσπείρωσης των
δυνάμεων. Να είναι αυτή που θα φτιάχνει επιτροπές στους χώρους
δουλειάς, αυτή που θα επιδιώκει το συντονισμό.
8. Βλέπουμε ότι δεχόμαστε γενικευμένη επίθεση από παντού. Στην εκπαίδευση, στην υγεία, στους μισθούς. Ποια είναι η πολιτική που γεννάει αυτές τις επιθέσεις;
ΑΝΤΩΝΗΣ: Η πολιτική λέγεται καπιταλισμός – επειδή στην κοινωνία την εξουσία την έχουν κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αυτοί που έχουν τράπεζες, πλοία κ.λπ. Αυτοί οργανώνουν την κοινωνία, με απόλυτο κριτήριο την αύξηση των κερδών. Είναι εξαιρετικά άπληστοι. Αυτή η απληστία του κέρδους είναι που σπρώχνει τους καπιταλιστές σε όλο τον κόσμο σε μια ενιαία επίθεση ενάντια στους εργαζομένους. Έτσι κινούνται σε όλες τις χώρες, με τον ίδιο τρόπο. Επίθεση στο Ασφαλιστικό, πίεση πάνω στο εργατικό εισόδημα, ιδιωτικοποιήσεις του δημόσιου τομέα και χοντρές περικοπές κοινωνικών δαπανών. Αυτό το πρόγραμμα είναι παγκόσμιο. Αυτό μάς δείχνει και την απάντηση. Η σύνδεση με τις άλλες χώρες και τα άλλα κινήματα είναι πολύ σημαντική. Το παράδειγμα των κινητοποιήσεων της Γαλλίας έπαιξε ρόλο στο ξέσπασμα των φοιτητικών καταλήψεων στην Ελλάδα. Υπάρχει άλλο ένα σκέλος, το ότι προφανώς μπορούμε να πετύχουμε κατακτήσεις, αλλά η τελική λύση αυτού του προβλήματος είναι η ολική ανατροπή του καπιταλισμού. Το να μπορέσουμε να οργανώσουμε την κοινωνία με βάση τις ανάγκες και όχι το κέρδος.
…και στη Θεσσαλονίκη
Οι «Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα» κατεβήκαμε στη μεγάλη απεργία
στις 12 Δεκεμβρίου για να παλέψουμε μαζί με τους εργαζόμενους. Στο
σχολείο μας δεν κάναμε καθόλου μάθημα, καθώς όλοι οι καθηγητές μας
συμμετείχαν στην απεργία. Σε όσους είδαμε στην πορεία, τους προτείναμε
την προκήρυξη και το έντυπό μας.
Για την προετοιμασία της συμμετοχής μαθητών στην απεργία κάναμε
αφισοκόλληση στο σχολείο μας και στα γειτονικά. Στο σχολείο μας η μόνη
αφίσα που καλούσε στην απεργία ήταν η δική μας. Η απεργία ήταν πολύ
πετυχημένη και η πορεία ήταν μία από τις μεγαλύτερες που έχει γίνει
αυτά τα χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Με αυτή μας την παρέμβαση βάλαμε τις
βάσεις και στο επόμενο διάστημα θα προσπαθήσουμε να συζητήσουμε με τους
συμμαθητές μας, με αφορμή το μαθητικό έντυπο, για την επιτυχία της
απεργίας και για την ανάγκη να μεγαλώσει η ομάδα των μαθητών/τριων στη
Θεσσαλονίκη.
Κατερίνα Σκρόντα, ΓεωργίαΠαπαδοπούλου,
28ο Λύκειο Άνω Τούμπας Θεσσαλονίκη
ή επιστροφή στα περιεχόμενα
αφήστε το σχόλιο σας...