Ασχολίαστα… σχολεία
Μετά τις διακοπές, επιστροφή στα θρανία… Όμως το δικό μου σχολείο μου δύσκολα μπορεί να το πάρει κανείς για εκπαιδευτικό χώρο. Οι επικρατούσες συνθήκες εκεί μέσα ταιριάζουν περισσότερο σε ζώα παρά σε ανθρώπους. Αναφέρομαι στο σχολείο μου, γιατί θεωρώ πως παρόμοια πράγματα συμβαίνουν και σε πολλά άλλα σχολεία της Ελλάδας. Με τις καταλήψεις, εκτός από τα γενικά αιτήματα, είχαμε και ειδικά, τα οποία αναφέρονταν στην ανανέωση και διαμόρφωση του σχολικού χώρου.
Είναι δυνατόν, για παράδειγμα, εν έτει 2008, να μην υπάρχουν πόρτες στις τουαλέτες των αγοριών ή σαπούνι για τα χέρια; Είναι δυνατόν να κυκλοφορούν ποντίκια και άλλα «συμπαθή» ζωύφια στις τάξεις; Αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί… Βεβαίως, ούτε μετά τις καταλήψεις είδαμε προκοπή! Εξακολουθούμε να κάνουμε μάθημα σε τάξεις με ξεσκισμένες κουρτίνες και χωρίς σφουγγάρι για τον πίνακα. Πώς μπορεί αυτός ο χώρος να αγγίξει τη ψυχή του εφήβου και να τον κάνει να νιώσει οικεία και όμορφα με το χώρο; Μετά αναρωτιούνται οι γονείς και οι καθηγητές, που και οι ίδιοι πλέουν στον ίδιο βούρκο με εμάς, γιατί μισούμε τα σχολεία…
Όλα αυτά ξεκινούν, όμως, από τα χρήματα που (δεν) δίνει το κράτος
στα σχολεία και γενικότερα στην Παιδεία. Το κράτος προτιμά βέβαια να
έχει καλογυαλισμένους πολεμικούς εξοπλισμούς παρά υγιή, τουλάχιστον,
σχολικά περιβάλλοντα, αρνούμενο να δώσει ένα ικανοποιητικό ποσοστό
χρημάτων για τέτοια θέματα. Τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία η
Ελλάδα υποτίθεται ότι έχει ως πρότυπα, δίνουν διπλάσιο ή και
περισσότερο ποσοστό χρημάτων από ό,τι η Ελλάδα για την Παιδεία. Χωρίς
βέβαια να σημαίνει αυτό πως δεν υπάρχουν και εκεί προβλήματα… Ναι,
λοιπόν: μισούμε ΑΥΤΑ τα σχολεία που αποδεικνύουν περίτρανα την απαξίωση
της δημόσιας εκπαίδευσης από το κράτος και αγωνιζόμαστε για σχολικά
κτίρια που θα εμπνέουν το σεβασμό και την αισθητική του σύγχρονου νέου.
Σταύρος Κωνσταντόπουλος,
2ο Ενιαίο Λύκειο Κοζάνης
ή επιστροφή στα περιεχόμενα
αφήστε το σχόλιο σας...