Μαθητές -τριες ενάντια στο Σύστημα

Τη στιγμή που οι καταλήψεις έφταναν στο τέλος τους, τα ΜΜΕ επέλεξαν να προβάλουν τις καταστροφές στο σχολείο του Παγκρατίου και τις μηνύσεις εναντίον των μαθητών, παραβλέποντας βέβαια το γεγονός ότι το συγκεκριμένο σχολείο είχε δεχτεί επιθέσεις από φασιστοειδή.

Τ ην ίδια στιγμή αγανακτισμένοι γονείς βιάζονταν να γυρίσουν τα παιδιά τους στο διάβασμα. Μέσα από όλο αυτό το κλίμα, πολλοί μαθητές άρχισαν να πιστεύουν ότι οι καταλήψεις τους ίσως τελικά να μην ήταν και τόσο αποτελεσματικές.

Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Αυτά που καταφέραμε δεν είναι και λίγα. Θα πρέπει να είμαστε περήφανοι μιας και οι μαθητές με τις καταλήψεις μας, ήμασταν οι πρώτοι που καταφέραμε να τσαλακώσουμε την εικόνα της νέας κυβέρνησης, αμέσως μετά την εκλογή της. Δείξαμε ότι είναι αδύναμη και ότι με τους αγώνες μας μπορούμε να ανατρέψουμε την πολιτική της. Επίσης στείλαμε μήνυμα στον «άφθαρτο» Στυλιανίδη ότι θα μας βρει μπροστά του.
Δείξαμε ότι μπορούμε να αγωνιζόμαστε, και ας μην έχουμε ζήσει σημαντικούς παλιότερους αγώνες. Όσο για εκείνους που κατέκριναν τις καταλήψεις μας ως «ακραίες», τους λέμε πως αυτό που χρειαζόμαστε είναι να μαθαίνουμε μέσα από τους δικούς μας αγώνες και όχι να μας λένε οι παλιοί ότι παλεύουμε με λάθος τρόπους και ότι, όταν μεγαλώσουμε, δεν θα έχουμε όρεξη να αγωνιστούμε. Μπορεί να χάθηκαν κάποιες ώρες μαθημάτων, αλλά τα πράγματα που μάθαμε μέσα στις καταλήψεις μας ήταν σαφώς πιο σημαντικά. Δυστυχώς η Αριστερά δεν στήριξε όπως θα έπρεπε τον αγώνα μας.
Πιο συγκεκριμένα, η ΚΝΕ, μέσω του ΣΑΣΑ, με την πολιτική της, ουσιαστικά περιόρισε τον αγώνα σε καθαρά μαθητικό επίπεδο, με ξεχωριστές μαθητικές πορείες, μαθητικά αιτήματα κ.λπ. Όσο για το ΔΑΜΑΣ (παράταξη του ΣΥΝ στα σχολεία) περιορίστηκε στη συμμετοχή του στις πορείες, χωρίς καν να συμμετέχει στην οργάνωση αυτής της μάχης, ενώ δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις που μέλη του ψήφιζαν ενάντια στις καταλήψεις. Αυτό που πραγματικά χρειαζόμασταν ήταν μια Αριστερά που μπορεί να οργανώνει αγώνες και να συσπειρώνει τους μαθητές τόσο μεταξύ τους όσο και μαζί με τους φοιτητές και τους εργαζόμενους.

Η δράση των «Μαθητών-τριών Ενάντια στο Σύστημα»

Οι Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα, αν και με περιορισμένες δυνάμεις, προσπαθήσαμε να οργανώσουμε με ένα διαφορετικό τρόπο αυτή τη μάχη. Επιμείναμε καταρχήν στις συλλογικές διαδικασίες: Ψηφοφορίες, συζήτηση στην τάξη, συχνές και μαζικές γενικές συνελεύσεις, δημοκρατικό συντονιστικό.

Προσπαθώντας οι εκπαιδευτικές πορείες να είναι κοινές, την ίδια ώρα και στο ίδιο σημείο για όλους. Δώσαμε όλες μας τις δυνάμεις για να κατέβουν οι μαθητές στο δρόμο μαζί με τους φοιτητές και τους καθηγητές τη 1η Νοέμβρη, αναγκάζοντας και το ΣΑΣΑ να καλέσει στην κοινή διαδήλωση την τελευταία στιγμή. Προτείνοντας επίσης δράσεις που θα κρατούσαν τις καταλήψεις ζωντανές, όπως εκδηλώσεις, εξορμήσεις, κάτι που έγινε έστω και περιορισμένα. Δίνοντας, τέλος, έμφαση σε αιτήματα που να μας ενώνουν με την υπόλοιπη κοινωνία (αύξηση της χρηματοδότησης στο 15% του προϋπολογισμού για την παιδεία), καθώς και σε αιτήματα που δυναμώνουν την πάλη ενάντια στο ρατσισμό στα σχολεία, όπως τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών συμμαθητών.

Στηρίξαμε μέχρι τέλους τις καταλήψεις, ξέροντας ότι αυτή η μορφή πάλης είναι η πιο αποτελεσματική, και είναι αυτή που μπορεί να οδηγήσει στη νίκη. Δώσαμε τη μάχη της συμμετοχής των μαθητών στην απεργία της 12ης Δεκέμβρη δείχνοντας με αυτό τον τρόπο ότι δεν σταματάμε τον αγώνα μας. Στον ίδιο δρόμο θα συνεχίσουμε το επόμενο διάστημα.