Οχι στις ιδιωτικοποιήσεις
Ζούμε την εποχή της παγκοσμιοποίησης, του νεοφιλελευθερισμού και αυτό συνεπάγεται ένα τεράστιο κύμα ιδιωτικοποιήσεων του δημοσίου τομέα σε όλο τον κόσμο. Όλες οι ισχυρές κυβερνήσεις στον κόσμο έχουν βάλει σαν σκοπό τους την επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων. Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε για πρώτη φορά πετυχημένα στην Αγγλία, την δεκαετία του 80 στα χρόνια της σκληρής πρωθυπουργού Θάτσερ, αλλά και στην Αμερική. Πολύ γρήγορα αυτό το μοντέλο εξαπλώθηκε και στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου.
Σ τόχος αυτής της πολιτικής, είναι το μέγιστο δυνατό κέρδος, για τους καπιταλιστές. Έτσι οι κυβερνήσεις παραχωρούν βασικές δημόσιες υπηρεσίες ή κομμάτια τους, σε ιδιώτες.
Η παιδεία και η υγεία που είναι πολύ κρίσιμα αγαθά, και το κράτος είναι υποχρεωμένο να τα παρέχει στον κάθε άνθρωπο δωρεάν, μπήκαν επίσης στο στόχαστρο αυτής της πολιτικής. Σύμφωνα με αυτούς πρέπει να ζούμε σε μια κοινωνία όπου όλα θα πουλιούνται και θα αγοράζονται. Αν δεν έχουμε λεφτά να τα αγοράσουμε τότε η ευθύνη θα βαραίνει αποκλειστικά εμάς. Δηλαδή η εκπλήρωση των βασικών αναγκών του ανθρώπου δεν είναι ευθύνη πια του κράτους αλλά ατομική ευθύνη του καθενός.
Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν για να πείσουν τον κόσμο για τις ιδιωτικοποιήσεις, συχνά πιάνουν. Όμως στην πραγματικότητα δεν ισχύουν.
Ψεύτικα επιχειρήματα
Για παράδειγμα ισχυρίζονται ότι ο δημόσιος τομέας δεν παρέχει καλές υπηρεσίες, έτσι με την ιδιωτικοποίηση θα υπάρχει ανταγωνιστικότητα, και κατά συνέπεια αναβάθμιση της παραγωγικότητας του δημοσίου αλλά και βελτίωση του. Πρόκειται για ένα άθλιο επιχείρημα, που εννοεί την εμπορευματοποίηση των δικαιωμάτων μας. Η ανταγωνιστικότητα, το κέρδος, δεν μας ενδιαφέρουν. Η παιδεία και η υγεία δεν είναι εμπορεύματα. Βασικός σκοπός αυτών των υπηρεσιών είναι η εξυπηρέτηση των αναγκών μας. Όχι τα κέρδη των ιδιωτών. Βέβαια ακόμα και να δεχόμασταν το επιχείρημα της ανταγωνιστικότητας, τότε αρκεί να δεί κανείς ότι τα ιδιωτικά νοσοκομεία δεν βελτίωσαν τα δημόσια. Εξάλλου ποιος ευθύνεται για το γεγονός ότι πολλές δημόσιες υπηρεσίες δεν δουλεύουν καλά; Αν ήθελαν την πραγματική αναβάθμιση του δημόσιου τομέα θα έδιναν μεγαλύτερες δαπάνες σε αυτές τις υπηρεσίες.
Επίσης συχνά ισχυρίζονται ότι οι υπάλληλοι στο δημόσιο τομέα δεν είναι παραγωγικοί, δουλεύουν λίγες ώρες και τεμπελιάζουν. Ισχυρίζονται ότι με την ιδιωτικοποίηση θα «σφίξουν τα λουριά» και οι υπηρεσίες θα εξυπηρετούν τις ανάγκες του κόσμου. Πρόκειται για ένα ακόμα ψεύτικο επιχείρημα που προσπαθεί να στρέψει την κοινωνία εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων.
Νοσοκομεία
Στα νοσοκομεία υπάρχει απίστευτη έλλειψη προσωπικού. Υπάρχουν μηχανήματα και υποδομές που δεν μπορούν να αξιοποιηθούν. Συγκεκριμένα σε πολλά δημόσια νοσοκομεία μια νοσηλεύτρια αντιστοιχεί μέχρι και για 40 ασθενείς. Έτσι με την υποχρηματοδότηση και με τη μη πρόσληψη προσωπικού ένας στους τέσσερεις κατοίκους είναι κοινωνικά αποκλεισμένος από το δημόσιο Σύστημα Υγείας. Oι περισσότεροι μετανάστες και ανασφάλιστοι το μόνο που τους απομένει είναι να μείνουν άρρωστοι και να πεθάνουν. Οι οικογένειες μεσαίου εισοδήματος που δεν μπορούν να περιμένουν στις ουρές αναγκάζονται να γίνουν πελάτες στα ιδιωτικά νοσοκομεία, και να ξοδεύουν πάνω 1200 ευρώ το χρόνο για περίθαλψη. Η κυβέρνηση υποβαθμίζοντας το δημόσιο νοσοκομείο(υποχρηματοδότηση, έλλειψη προσωπικού), δίνει χέρι βοηθείας στους ιδιοκτήτες ιδιωτικών κλινικών και διαγνωστικών κέντρων που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Επίσης στα σχολεία υπάρχουν ελλείψεις καθηγητών ενώ πολλοί καθηγητές είναι άνεργοι.
Μάνος Ροδιτάκης,
2ο Πειραματικό Λύκειο Αθηνών
«Το μεγάλο ξεπούλημα»
Η ταινία «Το μεγάλο ξεπούλημα» του Φλόριαν Όπιτζ που παίζεται στους κινηματογράφους, εξηγεί πολύ παραστατικά τα αποτελέσματα την ιδιωτικοποίηση στις ζωές των ανθρώπων. Εξηγεί πως αυτό είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Στην ταινία εκπρόσωποι της Παγκόσμιας Τράπεζας, προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι νόμοι της αγοράς και του κεφαλαίου είναι προς το συμφέρον όλων μας. Η ταινία παρουσιάζει 4 ιστορίες ιδιωτικοποιήσεων. Η πρώτη είναι ενός συνδικαλιστή στους σιδηροδρόμους στην Αγγλία. Μας εξηγεί ότι με την ιδιωτικοποίηση, οι τιμές των εισιτηρίων αυξήθηκαν, οι εργαζόμενοι απολύθηκαν και ακολούθησε μια σειρά από ατυχήματα , λόγω της μη συντήρησης των γραμμών( η συντήρηση κοστίζει).
Ο εργαζόμενος μας λέει με πολύ χιούμορ πως κάθε φορά που έρχεται μια καινούρια εταιρεία το μόνο που αλλάζει είναι οι στολές των εργαζομένων.
Η δεύτερη ιστορία είναι για μια πόλη στην Νότια Αφρική, το Σοβέτο. Εκεί ιδιωτικοποιήθηκε το ηλεκτρικό ρεύμα (η αντίστοιχη εταιρεία με τη ΔΕΗ). Οι φτωχοί κάτοικοι είδαν τα τιμολόγια να αυξάνονται πολύ, δεν μπορούσαν να πληρώσουν το ρεύμα, με αποτέλεσμα ολόκληρη η πόλη να βυθιστεί στο σκοτάδι. Εκεί μια ομάδα ακτιβιστών αναλαμβάνει να λύσει το πρόβλημα. Πηγαίνουν σε όποιο σπίτι δεν έχει ρεύμα και το ξανασυνδέουν παράνομα. Ο αγωνιστής που μας αφηγείται την ιστορία και ήταν στο στόχαστρο των αρχών, τελικά δολοφονήθηκε, πιθανότατα από μπράβους της εταιρείας.
Ακολουθεί η ιστορία μιας φτωχής μητέρας στις Φιλιππίνες. Το παιδί της είναι άρρωστο και πρέπει να κάνει συνεχώς μεταγγίσεις αίματος για να ζήσει. Η μητέρα αγωνίζεται για να βρει χρήματα και να πάει το παιδί της στο νοσοκομείο. Παράλληλα βλέπουμε τις άθλιες συνθήκες που επικρατούν στο δημόσιο νοσοκομείο όπου οι ασθενείς αναγκάζονται να αγοράσουν μέχρι και αναπνευστήρες για οξυγόνο σε αντίθεση με το ιδιωτικό που είναι «ένα ξενοδοχείο».
Τέλος έρχεται η ιστορία της ιδιωτικοποίησης του νερού στη Βολιβία. Λόγω της ακριβής τιμής του ο κόσμος έφτασε να μην μπορεί να απολαμβάνει αυτό το βασικό αγαθό. Παρακολουθούμε τον σκληρό αγώνα που δίνει ο Βολιβιανός λαός. Τους απλούς ανθρώπους να κατεβαίνουν στους δρόμους και να μην φοβούνται την βία της αστυνομίας. Οι Βολιβιανοί νίκησαν και η εταιρεία νερού ξαναέγινε κρατική.
Μέσα από αυτή την συγκλονιστική ταινία βλέπουμε τι φέρνει η ιδιωτικοποίηση στις πιο φτωχές χώρες αλλά και στις πιο ανεπτυγμένες όπως είναι η Αγγλία. Ταυτόχρονα παίρνουμε θάρρος και αισιοδοξία από τη νίκη των Βολιβιανών. Το τέρας των ιδιωτικοποιήσεων δεν είναι ανίκητο.
Κάτω τα χέρια από τον ΟΤΕ
Στην Ελλάδα η προσπάθεια ιδιωτικοποιήσεων έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Όλες οι κυβερνήσεις τόσο της Ν.Δ , όσο και του Πασόκ προσπαθούσαν και προσπαθούν να ιδιωτικοποιήσουν μια σειρά από δημόσιες υπηρεσίες, παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες, ολυμπιακή, ΔΕΚΟ. Στην επικαιρότητα βρίσκεται η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ. Η διαδικασία ιδιωτικοποίησης ξεκίνησε την περασμένη δεκαετία. Σήμερα η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν είναι αποτελεσματική επιχείρηση και πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί, γιαυτό ετοιμάζει την πώληση της στην γερμανική εταιρεία Deutche Telecom.
Στην πραγματικότητα ο ΟΤΕ είναι η πιο κερδοφόρα επιχείρηση τηλεπικοινωνίας στα Βαλκάνια. Πως γίνεται λοιπόν να μην είναι αποτελεσματική; Όταν λένε αναποτελεσματική εννοούν ότι δεν κερδίζει κάποιος συγκεκριμένος ιδιώτης. Η ιδιωτικοποίηση αυτής της υπηρεσίας(συγκεκριμένα η παραχώρηση του μάνατζμεντ στην D.T ) θα σημαίνει ακριβότερες υπηρεσίες, κακής ποιότητας συνδέσεις (οι καλές κοστίζουν), μικρά δίκτυα(δίκτυα που φτάνουν στο πιο απομακρυσμένο χωριό ξεχάστε τα ), αφού για όλα αυτά θα αποφασίζει η DT. Επίσης και τα ζητήματα προσωπικού θα αποφασίζονται από την D.T. Φυσικά η γερμανική εταιρία θα προχωρήσει σε μείωση προσωπικού δηλαδή μαζικές απολύσεις, μείωση μισθών , ελαστικές σχέσεις εργασίας, όπως έκανε και στην Γερμανία. Σε καμία περίπτωση λοιπόν δεν μπορούμε να πούμε ότι η ιδιωτικοποίηση θα είναι προς το συμφέρον των εργαζομένων και του κόσμου.
Είναι σημαντικό οι εργαζόμενοι του ΟΤΕ να συνεχίσουν τον αγώνα και να έχουν τη στήριξη όλων μας , γιατί αν πετύχει η ιδιωτικοποίηση μιας δημόσιας υπηρεσίας τότε ανοίγει ο δρόμος και για τις υπόλοιπες.
Μπορούμε να νικήσουμε
Οι κυβερνήσεις όμως δεν είναι ανίκητες. Εκτός από το παράδειγμα της Βολιβίας, στην Ελλάδα είχαμε μια παρόμοια νίκη. Το ΄93 επί Μητσοτάκη (σκληρή κυβέρνηση της Δεξιάς), οι συγκοινωνίες ιδιωτικοποιήθηκαν. Έτσι οι εργαζόμενοι της ΕΑΣ(εργαζόμενοι στα λεωφορεία) με σκληρούς αγώνες, μεγάλες απεργίες, συγκρούσεις με τους μπάτσους κατάφεραν όχι απλά την επανακρατικοποίηση των συγκοινωνιών αλλά να ρίξουν και την κυβέρνηση της δεξιάς. (η κυβέρνηση δεν έκλεισε τετραετία).
Αυτοί οι αγώνες μας δείχνουν πως θα σταματήσουμε συνολικά την επίθεση του νεοφιλελευθερισμού στις ζωές μας. Με σκληρούς αγώνες, με απεργίες διαρκείας, με ενότητα των εργαζομένων. Κάνοντας κάθε μάχη υπόθεση όλων μας.
Δημόσιο ναι, αλλά τι δημόσιο;
Το δημόσιο και όλες οι δημόσιες υπηρεσίες δεν μας εξυπηρετούν έτσι όπως είναι σήμερα. Όταν υπερασπιζόμαστε το δημόσιο, δεν σημαίνει ότι θέλουμε να συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση. Δηλαδή να περιμένουμε 4 ώρες στην ουρά του ΙΚΑ, να στοιβαζόμαστε 30 παιδιά σε μια τάξη, να πληρώνουμε τόσα λεφτά για φροντιστήρια , να πηγαίνουμε σε ένα πανεπιστήμιο χωρίς βασικές υποδομές, να πληρώνουμε τόσο ακριβό εισιτήριο στις δημόσιες συγκοινωνίες.
Εμείς θέλουμε δημόσιες υπηρεσίες, δωρεάν και σύγχρονες που πραγματικά να εξυπηρετούν τις ανάγκες μας. Αυτό σημαίνει γενναία χρηματοδότηση του κράτους στις δημόσιες υπηρεσίες, σημαίνει μαζικές προσλήψεις και αυξήσεις στους μισθούς των εργαζομένων. Τα λεφτά υπάρχουν και βρίσκονται στα υπερκέρδη των τραπεζών και των επιχειρήσεων. Γιαυτό και ένα από τα βασικά μας αιτήματα είναι να φορολογηθούν οι πλούσιοι.
Φυσικά αυτές οι υπηρεσίες για να εξυπηρετούν πραγματικά τις ανάγκες του κόσμου, σημαίνει ότι πρέπει να φτάσουν στο σημείο που θα διοικούνται από τους ίδιους. Γιατί όπως ξέρουμε από την ιστορία, κράτος πρόνοιας δεν μπορεί να υπάρξει για πάντα. Κάθε νίκη που πετυχαίνουμε είναι σημαντική αλλά προσωρινή. Γιαυτό παλεύουμε για την συνολική αλλαγή της κοινωνίας. Για μια νέα κοινωνία όπου για τις ανάγκες μας θα αποφασίζουμε εμείς, οι πολλοί. Όπου θα ισχύει η θεμελιώδης σοσιαλιστική αρχή: από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητες του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.
ή επιστροφή στα περιεχόμενα
αφήστε το σχόλιο σας...