Όχι στο Σχολείο - Εξεταστικό Κέντρο
Για άλλη μια χρονιά πλησιάζει η εξεταστική περίοδος, με τους μαθητές να τρέχουν για να καλύψουν πιθανά κενά και το άγχος τους να χτυπά «κόκκινο». Τα 12 χρόνια της «θητείας» τους στην Εκπαίδευση θα κριθούν μέσα σε ένα 2ωρο γραπτής εξέτασης, η οποία με τη σειρά της θα κρίνει το μέλλον του κάθε μαθητή.
Ταυτόχρονα, γεννιούνται ερωτήματα όπως το ποιον ωφελεί αυτό το εξετασιοκεντρικό σύστημα ή το κατά πόσο θα δείχνει πραγματικά τη δουλειά του μαθητή μια γραπτή εξέταση. Πραγματικά, φαίνεται παράλογο να κρίνονται οι 12χρονοι κόποι ενός μαθητή σε λίγες στιγμές. Εκτός αυτών, υπάρχει η ανάγκη να γίνει μια προσπάθεια να δούμε συνολικότερα το όλο εκπαιδευτικό σύστημα.
Κι όμως, ζούμε σε ένα σύστημα επίτηδες σχεδιασμένο για να κάνει μέρος του όλο και πιο λίγους. Οι εξετάσεις παρεμποδίζουν την πορεία των μαθητών στη σχολή της αρεσκείας τους, καταστρέφοντας τα όνειρα και τις φιλοδοξίες πολλών από αυτούς. Οι εξετάσεις λειτουργούν με τρόπο ώστε να γίνεται ταξική κατάταξη των μαθητών σε «δυνατούς» και «αδύναμους», πράγμα το οποίο έχει να κάνει περισσότερο με τις τυπικές γνώσεις που απορροφά κανείς από το σχολείο, παρά με τις σφαιρικές και ουσιαστικές. Οι «αδύναμοι» μαθητές, όμως, πολλές φορές είναι τα παιδιά φτωχών οικογενειών, οι οποίες δεν έχουν την οικονομική άνεση να στείλουν τα παιδιά τους στα φροντιστήρια. Μερικές φορές μάλιστα, τα παιδιά αυτά αναγκάζονται να κάνουν παράλληλα κάποια δουλειά. Τελικά, αυτοί οι μαθητές, εφ’όσον έχουν αυτό το σημείο εκκίνησης από την οικογένεια τους, είναι καταδικασμένα να ψάχνουν για μια ζωή το μεροκάματο. Έτσι, καταρρίπτεται στην πράξη και η άποψη ότι στο σχολείο υπάρχουν ίσες ευκαιρίες για όλους τους μαθητές. Οι μαθητές δεν εργάζονται πια στο σχολείο για να καλλιεργήσουν το πνεύμα τους αλλά για να αναλωθούν σε μια τυπική εξεταστική διαδικασία και να μπορέσουν να επιβιώσουν στην αρένα ενός ανταγωνιστικού συστήματος που γεννά η ανεργία και γενικότερα η έλλειψη θέσεων εργασίας.
Φυσικά, από αυτή τη διαδικασία υπάρχουν και οι ανάλογες επιπτώσεις στην ψυχολογία των παιδιών. Η παιδική ηλικία καταστρέφεται, καθώς η φύση του παιδιού δεν βρίσκει το χρόνο και τον χώρο για να εκφραστεί. Είναι γνωστό ότι ένας μαθητής, εκτός από το 7ωρο στο σχολείο, κάνει και φροντιστήριο 2-3 ώρες ημερησίως περίπου και η υπόλοιπη μέρα του χάνεται στο διάβασμα. Είναι χαρακτηριστική η φράση «ο μαθητής είναι ο πιο σκληρά εργαζόμενος». Από μικρή ηλικία, μαθαίνουμε να έχουμε μόνο υποχρεώσεις, την ίδια στιγμή που φροντίζουν να μας κρύβουν τα δικαιώματά μας όπως το να κάνουμε μάθημα σε όμορφους και χώρους, να δουλεύουμε σε εργαστήρια, να έχουμε computers και επαρκή αριθμό αιθουσών, ώστε να μη στριμωχνόμαστε με άλλα 30 παιδιά σε ένα τμήμα. Για να το καταφέρει αυτό το σχολείο μαθαίνει στα παιδιά την υπακοή στον «ανώτερο» (καθηγητή, διευθυντή) μιας πυραμίδας, καθώς και τους μεταδίδει θρησκευτικά και εθνικιστικά ιδεολογήματα (πρωινή προσευχή, παρέλαση κλπ) για να στέκονται προσοχή και να συνεχίζουν υποταγμένοι την αδιάκοπη δουλειά. Επομένως, το ίδιο το σχολείο προετοιμάζει τους μελλοντικούς πολίτες του κράτους ώστε να είναι «ράθυμοι» όσον αφορά τους αγώνες για τα δικαιώματα, αντικοινωνικοί, ανταγωνιστικοί και καριερίστες…
Έτσι λοιπόν, μέσα από αυτήν την εσκεμμένη διαστρέβλωση της δημόσιας Παιδείας καταλήγουμε σε μία ολόκληρη σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων. Οι γονείς πιέζουν τα παιδιά για ακόμα καλύτερες αποδόσεις -το μόνο όμως που κάνουν είναι να εντείνουν το άγχος- γιατί οι ίδιοι αναγκάζονται να πληρώσουν σε φροντιστήρια για τη δήθεν δωρεάν δημόσια Παιδεία και να ενισχύσουν φαινόμενα όπως η παραπαιδεία. Δεν φταίνε, βέβαια, οι ίδιοι αλλά το σύστημα που τους ωθεί προς αυτήν την κατεύθυνση. Οι πραγματικοί στόχοι του σχολείου είναι ο «διωγμός» των «αδύναμων» και η εντατικοποίηση. Εξηγείται έτσι και η κακή χρηματοδότηση από το κράτος που οδηγεί πολλά ΤΕΙ της επαρχίας στη διακοπή της λειτουργίας τους, η προσπάθεια να ιδιωτικοποιηθούν τα Πανεπιστήμια ή να εφαρμοστούν διατάξεις όπως η βάση του 10, που όχι μόνο δεν βοηθά τους μαθητές, αλλά τους αποκλείει και τους καταρρακώνει.
Εμείς, σαν Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα, διεκδικούμε μια Παιδεία που θα καλλιεργεί πολύπλευρα κάθε μαθητή, χωρίς αξιολόγηση-χαρακτηρισμό. Εκπαίδευση πραγματικά δωρεάν και δημόσια για όλους, χωρίς περιθωριοποίηση των μεταναστών (πόσα είναι άραγε τα τμήματα εκμάθησης ελληνικών;) ή των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν θα υπάρχει για τους λίγους «άξιους», αλλά για το σύνολο. Κι αυτό μπορούμε να το πετύχουμε μόνο αν αγωνιστούμε όλοι μαζί.
Σταύρος Κωνσταντόπουλος,
4ο Ενιαίο Λύκειο Κοζάνης
ή επιστροφή στα περιεχόμενα
αφήστε το σχόλιο σας...