Γράμμα από Πρέβεζα
Γυμνάσιο, τέλος. Οι τελευταίες αναμνήσεις που μας έμειναν είναι οι καταλήψεις που κάναμε. Πέρα από αυτές που γίνονταν γιατί θέλαμε τις τυρόπιτες στρογγυλές και όχι τετράγωνες, βασικό μας αίτημα ήταν οι καλύτερες υποδομές. Το κτίριο του σχολείου μας είναι παμπάλαιο: Βλέπε Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Πολλά παιδιά κινδύνευαν από τους σοβάδες που έπεφταν και μάλιστα ένας συμμαθητής μας είχε τραυματιστεί σοβαρά. Φυσικά τους αρμόδιους δεν τους νοιάζει η σωματική μας ακεραιότητα αλλά το πώς θα γλιτώσουν δαπάνες για την παιδεία. Τι άλλο θυμόμαστε; Τις αυτοσχέδιες τσουλήθρες made by αληθινά θρανία, τα τελευταία μαθήματα στα οποία δεν πάτησαν ούτε τα μεγαλύτερα θερμοκήπια του σχολείου και τέλος η υπερθρησκόληπτη καθηγήτρια των Θρησκευτικών. Η εν λόγω «σκύλα» λοιπόν είχε βαλθεί να κράζει όλα τα καημένα μαθητούδια για την εμφάνισή τους, συμπεριλαμβανομένου και του σκούφου που μου είπε να βάλω λόγω των βαμμένων με ανταύγειες ξανθών μαλλιών, κάνοντας το πικρόχολο σχόλιο «αν βάφεστε από τώρα τι θα πρέπει να κάνετε όταν φτάσετε σαράντα;». Πφφ… τη σιχαινόμαστε αλλά χαιρόμαστε που της βγάλαμε το λάδι.
Και τώρα στο Λύκειο ξεκινάμε νέες περιπέτειες. Περισσότερο άγχος, πίεση, φροντιστήρια. Όμως εμείς δεν μασάμε. Θα δημιουργήσουμε μια δυνατή ομάδα Μαθητών/τριων Ενάντια στο σύστημα που θα δείξει τι πραγματικά αξίζουμε. Όσο αυτοί δεν μας σέβονται και δεν βοηθούν να λυθούν τα προβλήματα, τόσο εμείς θα κάνουμε πορείες και καταλήψεις.
Κατερίνα Γκάσιου
Χριστίνα Μικρούλη, 1ο Λύκειο Πρέβεζας