Ολυμπιακά ιδεώδη: Ντόπα, καταπίεση, εκμετάλλευση και...
...πάνω από όλα το κέρδος!
Μετά τη λήξη και αυτών των Ολυμπιακών Αγώνων, δίνεται η αφορμή να φωτιστεί η πλευρά που προσπάθησαν οι διοργανωτές να αποκρύψουν. Το «πανηγυράκι» αυτό, που στήθηκε με τη βοήθεια της διεθνούς κοινότητας, όσο φαντασμαγορικό και μεγαλειώδες και αν φάνηκε στα μάτια του κόσμου, στηρίζεται σε ένα απάνθρωπο και θλιβερό σκηνικό.
Ή ταν ήδη γνωστό ότι η Κίνα αποτελεί πρωταθλήτρια στην εκμετάλλευση των εργαζομένων της. Για να κατασκευαστούν τα επιβλητικά έργα όπως το Ολυμπιακό στάδιο η «Φωλιά του Πουλιού» έπρεπε να ξεσπιτωθούν βίαια χιλιάδες οικογένειες από τα σπίτια τους, έπρεπε να αναγκαστούν σε μετανάστευση πάνω από 1 εκατομμύριο εργάτες από την επαρχία στις περιοχές των έργων. Οι τεράστιες στρατιές των εργαζομένων αναγκάζονται στην πλειοψηφία τους να δουλεύουν 7 μέρες την βδομάδα μέχρι και 15 ώρες την ημέρα κερδίζοντας λιγότερα από το βασικό μισθό και χωρίς κανένα συνδικαλιστικό δικαίωμα. Περισσότεροι από 15.000 εργάτες χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα.
Ήταν ήδη γνωστό ότι η Κίνα, μια χώρα αχανής σε έκταση και πληθυσμό, αποτελεί ένα μωσαϊκό με πάνω από 56 εθνότητες όπως οι Θιβετιανοί, οι Ουιγούροι και οι Καζάκοι, οι οποίοι καταπιέζονται εθνικά και τα κινήματα για την ελευθερία τους καταστέλλονται βάναυσα.
Ήταν ήδη γνωστό ότι η Κίνα είναι η χωρά με τις περισσότερες θανατικές ποινές, πάνω από 7000 ετησίως, αριθμός που φτάνει το 80% του παγκοσμίου συνόλου. Αυτό και αν αποτελεί Ολυμπιακό ρεκόρ!
Ήταν ήδη γνωστό ότι η Κίνα στο βωμό της ανάπτυξης θυσιάζει αποκρουστικά το φυσικό περιβάλλον. Στη Κίνα βρίσκονται 5 από τις 10 πιο βρώμικες πόλεις του κόσμου. Η εκπομπή αερίων του θερμοκηπίου στη Κίνα φτάνει το 13% των παγκόσμιων εκπομπών(έναντι βέβαια του 30,3% των ΗΠΑ). Ενώ σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας το μολυσμένο περιβάλλον σκοτώνει 750.000 Κινέζους κάθε χρόνο.
Το κόστος των Αγώνων του Πεκίνου υπολογίζεται ότι ξεπέρασε τα 40 δις € ποσό υπερτριπλάσιο από το ήδη εξωφρενικό ποσό που κόστισαν οι Αγώνες της Αθήνας του 2004. Μπορεί η Κίνα να αυτοαποκαλείται κομμουνιστική, όμως κατά τη διάρκεια των Αγώνων το κόκκινο που επικράτησε ήταν το κόκκινο του γνωστού αναψυκτικού και της εταιρείας fast food. Η Κίνα είναι ο άγριος καπιταλισμός της εποχής μας. Γι αυτό και ηγέτες όπως ο Μπους, ο Σαρκοζί καο ο Πούτιν ήταν εκεί μαζί με τις δυτικές εταιρίες. Οι δώδεκα παγκόσμιοι εταίροι της Ολυμπιάδας όπως Coca-Cola, General Electric, Mac Donald’s κ.τ.λ. πλήρωσαν στην Ολυμπιακή Επιτροπή έως και 100 εκατομμύρια, προκειμένου να χρησιμοποιούν το έμβλημα των Αγώνων, τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους, δίπλα στα δικά τους λογότυπα.
Η βιομηχανία της ντόπας κυριάρχησε, με χαρακτηριστικό παράδειγμα μάλιστα τη χώρα μας με 15 κρούσματα ντόπινγκ. Tο μόνο χρυσό με το οποίο γύρισε πίσω η ελληνική αποστολή ήταν το χρυσό της ντόπας. Αποδείχτηκε για μια ακόμα φορά πως οι αθλητικές εκδηλώσεις όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούν πεδία εθνικής αντιπαράθεσης. Οι αθλητές με την αμέριστη στήριξη των κρατών τους, προσπαθούν με κάθε τρόπο νόμιμο ή μη, να κερδίσουν μετάλλια με σκοπό να φέρουν την εθνική υπερηφάνεια και να αποδείξουν την ανωτερότητα του έθνους όπως δήλωνε το 2004 η ντοπαρισμένη Φανή Χαλκιά.
Όμως και η πολυφημισμένη «Ολυμπιακή Εκεχειρία» πήγε για μια ακόμα φορά περίπατο. Η διεθνής κοινότητα σιώπησε στο θέμα της πολεμικής σύγκρουσης Ρωσίας-Γεωργίας στη Νότια Οσετία. Η αδελφοσύνη των λαών γράφτηκε στα παλαιότερα των υποδημάτων των υπερδυνάμεων με αποτέλεσμα τον χαμό χιλιάδων ανθρώπων εν καιρώ "παγκόσμιας ειρήνης". Για μια ακόμα φορά μπροστά στα οικονομικά συμφέροντα και τους πολεμικούς ανταγωνισμούς τα Ολυμπιακά ιδεώδη ξεχάστηκαν, φανερώνοντας πόσο υποκριτές είναι οι κυβερνώντες όταν μιλούν γι’ αυτά.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου, δεν προσέφεραν τελικά τίποτα στους εργαζόμενους και στους νεολαίους στη Κίνα, όπως συνέβη άλλωστε και στην Αθήνα και σε όλους τους οι προηγούμενους. Είναι ανάγκη, λοιπόν, να ταχθούμε και να αγωνιστούμε ενάντια στις "φαραωνικές" σπατάλες που θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη ζωή εκατομμυρίων συνανθρώπων μας ανά τον κόσμο. Να απαιτήσουμε να δοθεί ένα τέλος στην αποθέωση του σύγχρονου πρωταθλητισμού λέγοντας όχι στους αγώνες της μίζας, της ντόπας και της καταστολής και αντίθετα να απαιτούμε μαζικό αθλητισμό στα σχολεία και στις γειτονιές, ελεύθερους χώρους και κέντρα άθλησης για όλους. Να παλέψουμε για μια κοινωνία όπου θα καλλιεργείται ο ευγενής συναγωνισμός και όχι ο ανταγωνισμός, όπου χαρά θα δίνει το παιχνίδι, όπου ο αθλητισμός θα αναπτύσσει την συλλογικότητα.
Σταύρος Κωνσταντόπουλος,
Στέλιος Πράσσος,
4ο Ενιαίο Λύκειο Κοζάνης