Όχι στη βάση του 10 - ελεύθερη πρόσβαση
Η βάση του 10 είναι ένα άλλο στοιχείο που αποδεικνύει τελικά πόσο το εκπαιδευτικό σύστημα σχεδιάζεται ναι μεν από την κυβέρνηση, ακολουθώντας όμως τις ανάγκες της αγοράς. Τρομερό είναι το γεγονός ότι φέτος μένουν κενές 18,441, θέσεις σε ΑΕΙ και ΤΕΙ λόγω της βάσης του 10. Μάλιστα εάν συνυπολογίσουμε τις κενές θέσεις που έμειναν τα τρία τελευταία χρόνια φτάνουν τις 50,000. Συνολικά το 1/3 των υποψήφιων έμειναν εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης! Στην πραγματικότητα μας λένε ότι οι υποψήφιοι πρέπει να είναι «λίγοι και εκλεκτοί», γιατί όπως ισχυρίζονται δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις για όλους. Πολλοί δυστυχώς βλέπουν τη βάση του 10 ως τη μόνη σωστή αλλαγή, που έγινε στην εκπαίδευση, τα τελευταία χρόνια. Για τη διαμόρφωση αυτής της άποψης ευθύνεται η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ οι οποίοι ισχυρίζονται πως το επίπεδο σπουδών έχει πέσει και πρέπει να υπάρχει ένα κριτήριο αξιολόγησης..
Μα τι κριτήριο αξιολόγησης είναι αυτό τελοσπάντων που κάθε χρόνο αλλάζει και υπόσταση; Άλλοτε τα θέματα των πανελλαδικών εξετάσεων είναι πολύ εύκολα και η βάση προσιτή και άλλοτε πολύ δύσκολα και η βάση αντιστοίχως δυσπρόσιτη. Για παράδειγμα παιδιά που πριν 2 χρόνια πέρασαν γιατί είχαν εύκολα θέματα, μια χρονιά με δύσκολα δεν θα πέρναγαν πουθενά. Είναι δίκαιο αυτό; Για ποιο αντικειμενικό κριτήριο ακριβώς μιλάμε;
Στην πραγματικότητα η βάση του 10 δεν είναι παρά μια βρύση που αντί για νερό βγάζει μαθητές και ανοιγοκλείνει όποτε θέλει το σύστημα.
Από την άλλη η κυβέρνηση θέλει να δαπανά λιγότερο για την παιδεία παράλληλα όμως οι βιομήχανοι και οι καπιταλιστές χρειάζονται ειδικευμένο προσωπικό. Επομένως, πολύ έξυπνα αποφασίζουν να μειώσουν τον εκπαιδευτικό πληθυσμό χρησιμοποιώντας τη βάση του 10. Βέβαια η βάση αυτή αποδείχτηκε ότι έχει πολλές χρήσεις. Με ύπουλο τρόπο υποχρεώνει τις περισσότερες οικογένειες να «αγκαλιάσουν με αγάπη» τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μάλιστα ο ίδιος ο υπουργός παιδείας Στυλιανίδης σε μια συνέντευξη του διαφήμισε τα κολλέγια ως τον εναλλακτικό δρόμο για τα παιδιά που δεν πέρασαν τις συμπληγάδες των εξετάσεων. Γι αυτό άλλωστε έσπευσε να αναγνωρίσει τα ΚΕΣ(Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών) και τα διάφορα ψευτοκολλέγια. Όλα αυτά φανερώνουν την κοροιδία περι κοινωνικού κράτους και το γεγονός ότι η παιδεία πλέον από δικαίωμα που ήταν και δημόσιο αγαθό μετατρέπεται σε ένα ωραίο πακεταρισμένο προϊόν προσιτό σε λίγους και οικονομικά ισχυρούς. Εμείς λοιπόν διεκδικούμε κατάργηση της βάσης του 10, όλων των εξετάσεων και της βαθμολογίας και ζητάμε ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Και επειδή δεν υπάρχει περίπτωση αυτά να γίνουν από μόνα τους, αυτό που μένει είναι να τα επιβάλουμε εμείς με τους αγώνες μας.
Όλια Δέδε,
2ο Πειραμ. Λύκειο Αμπελοκήπων
Όχι εξετάσεις και βαθμολογία
Π ειθαρχία…το βασικότερο και ίσως το μοναδικό πράγμα που το σχολείο μαθαίνει στους μαθητές. Πειθαρχία απέναντι στους καθηγητές, στα βιβλία , στο σύστημα. Χαρακτηριστική είναι η φράση που έχω ακούσει πολλές φορές στο σχολείο «σιωπή, έτσι θα συμπεριφέρεσαι αύριο στο αφεντικό;». Και όντως εκεί αποσκοπεί όλο το σύστημα της εκπαίδευσης. Στη δημιουργία υπάκουων ανθρώπων που συνεχώς ξεστομίζουν ασυναίσθητα και μη σκεπτόμενα στη ζωή τους τη φράση «μάλιστα κύριε». Άνθρωποι φοβισμένοι, αφημένοι και υποταγμένοι στη μοίρα τους.
Από το δημοτικό μέχρι τις τελικές εξετάσεις των πανελληνίων τα παιδιά υποβάλλονται συνεχώς στη βάρβαρη διαδικασία των εξετάσεων και της βαθμολόγησης. Ένα σχολείο το οποίο μιλάει συχνά θεωρητικά για ισότητα και ανιδιοτέλεια αλλά στην ουσία αντιτίθεται σε όλα αυτά καλλιεργώντας το διαχωρισμό, τον ατομισμό, τον εγωισμό και τον ανταγωνισμό. Έτσι τα παιδιά διαχωρίζονται σε καλά και κακά, έξυπνα και χαζά, πλούσια και φτωχά, ξένους και Έλληνες. Αλλά βέβαια η παιδεία δεν απευθύνεται σε όλους. Κάποιοι πρέπει να μείνουν στο σχολείο και άλλοι να φύγουν και να μπουν από νωρίς στο χώρο εργασίας.
Ο διαχωρισμός τους λοιπόν είναι ένας «επιτυχημένος» τρόπος να επιτευχθεί αυτό, το «ξεκαθάρισμα» των μαθητών. Είναι εμφανές λοιπόν πως για να υπάρξει μια εκπαίδευση βασισμένη στις πραγματικές ανάγκες μας, πρέπει να καταργηθούν η βάση του 10, οι εξετάσεις και η βαθμολογία. Η πρόσβαση στην παιδεία σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης να γίνει ελεύθερη για όλους τους μαθητές. Αν περάσουν τα σχέδια τους το επίπεδο του μορφωτικού επιπέδου θα πέσει και τα κατώτερα λαϊκά στρώματα θα στερηθούν επιστημονικές γνώσεις, πράγμα που θα τους κάνει ανειδίκευτους εργαζόμενους χωρίς ιδιαίτερες μισθολογικές απαιτήσεις. Είναι δυνατό να επιτρέψουμε να συμβεί κάτι τέτοιο;