ΟΧΙ στις κατευθύνσεις: Θέλουμε ολόπλευρη γνώση
Κ αι να που έρχεται η στιγμή στα μέσα της πρώτης λυκείου, που θα πρέπει οι μαθητές να αποφασίσουν ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν. Εγώ για παράδειγμα αποφάσισα να ακολουθήσω την θετική κατεύθυνση πιστεύοντας πως το να λύνω εξισώσεις και να μελετάω φυσικά φαινόμενα είναι αυτό που μου ταιριάζει. Τώρα που μπαίνω στην τρίτη λυκείου συνειδητοποιώ πως οι γνώσεις που αποκόμισα την χρονιά που μας πέρασε ήταν απόλυτα συνδεδεμένες με ό,τι έχει σχέση με μαθηματικά και χημεία. Συνειδητοποίησα ποσό απίστευτα μονόπλευρο είναι το εκπαιδευτικό σύστημα και ποσό ελλιπής παιδείας μας παρέχεται. Είναι δυνατό ένα παιδί που έχει ακολουθήσει π.χ. την τεχνολογική κατεύθυνση τα μόνα μαθήματα που δίνει βάρος να είναι τα μαθηματικά και η φυσική; Και με τα αλλά μαθήματα τι θα γίνει; Το παιδί αυτό θα τελειώσει το λύκειο και δεν θα έχει ιδέα από φιλοσοφία και ρητορική. Γιατί λοιπόν να συμβαίνει αυτό;
Κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να πει πως εφόσον υπάρχουν τα μαθήματα της γενικής παιδείας, που τα περιέχουν όλα, δεν θα υπήρχε λόγος να κάνουμε αυτή τη κουβέντα.
Όμως όλοι γνωρίζουμε πως το βάρος της μελέτης πέφτει στα έξι μαθήματα των πανελληνίων.
Κι ας μην γελιόμαστε... σχεδόν για κανένα μαθητή της τρίτης λυκείου, με τόση πίεση πού υφίστατα
από το φροντιστήριο, το σπίτι, το σχολείο δεν είναι εύκολο να δίνει βάση και στα δευτερεύοντα μαθήματα. Είναι δυνατόν ένας μαθητής της θεωρητικής κατεύθυνσης να μην έχει της βασικές γνώσεις πάνω στα μαθηματικά; Ή ένας μαθητής της τεχνολογικής να μην μαθαίνει την ιστορία έτσι όπως θα έπρεπε.. π.χ. το μάθημα της φιλοσοφίας που διδάσκεται μονό στη θεωρητική κατεύθυνση, κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλους. Μέσα από αυτό το μάθημα ανοίγει το μυαλό του μαθητή, αναπτύσσεται το πνεύμα του, μαθαίνει να σκέφτεται.. Προσωπικά, το μονό που μου έχει προσφέρει η περσινή χρονιά είναι η κατάκτηση της μαθηματικής σκέψης και αντίθετα δεν έχω λάβει εγκυκλοπαιδικές γνώσεις στο βαθμό που θα ήθελα .Το θέμα είναι ότι οι μαθητές αντί να βγαίνουν από το σχολείο με γνώσεις πάνω σε όλα τα θέματα και με μια ολοκληρωμένη άποψη, καταλήγουν να έχουν μια ακρως εξειδικευμένη γνώση που περιορίζει τις επιλογές τους. Η δικαιολογία που προβάλλει το σύστημα για αυτή την «υπερεξειδίκευση», είναι ότι μας χρειάζεται για να βρούμε αργότερα δουλειά στο αντικείμενο μας, και ότι δεν χρειάζεται να χάνουμε χρόνο σε μαθήματα που μας προσφέρουν άσχετες για το επάγγελμα μας γνώσεις. Αυτό που πραγματικά θέλουν είναι να είμαστε «επιλεκτικά ειδικευμένοι» και πιο ευάλωτοι όταν θα βγούμε στην αγορά εργασίας.
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να υπάρχει ευρυμάθεια, δηλαδή πολυτεχνική και ολόπλευρη γνώση στα σχολεία, πράγμα που δεν θα μας το χαρίσουν, αλλά θα το διεκδικήσουμε!!!
Μαρτσέλα Κατσανεβάκη,
2ο Πειραματικό Λύκειο
Αμπελοκήπων
Όραμά μας, μια άλλη εκπαίδευση
Το όραμά μας είναι ένα σχολείο στο οποίο θα συμμετέχουν όλα τα παιδιά, ζωντανό και ανοιχτό όλη τη μέρα. Όχι μόνο για μάθημα αλλά και για συζητήσεις, συναυλίες. Δεν θα έχει φύλακες, λουκέτα, απουσίες, βαθμούς, εξετάσεις. Οι καθηγητές να μην κάθονται απέναντι μας αλλά δίπλα μας, στα θρανία και να επικοινωνούν μαζί μας. Αποφάσεις για το σχολείο να παίρνει το σχολικό συμβούλιο το οποίο θα αποτελείται από μαθητές, καθηγητές, ακόμα και τις καθαρίστριες. Η τέχνη να είναι βασικό μάθημα . Ταυτόχρονα το σχολείο δεν πρέπει να έρχεται σε αντίθεση με τη ζωή, αλλά να συμβαδίζει με αυτή. Να ενημερώνει τους νέους για θέματα που τους αφορούν άμεσα, όπως διαπροσωπικές σχέσεις, σεξουαλική αγωγή, επικαιρότητα
Εμείς θέλουμε το σχολείο να αναδεικνύει δημιουργικές προσωπικότητες, αναπτυγμένες ολόπλευρα. Να παρέχει πραγματική παιδεία. Δηλαδή πνευματική, ψυχική και ηθική καλλιέργεια με πολυτεχνική κατεύθυνση.
Χρειαζόμαστε λοιπόν μια αλλαγή προκειμένου να σταματήσει το σύστημα να λιώνει και να τσακίζει τις προσωπικότητες των νέων, προκειμένου να μην διαχωρίζονται οι μαθητές σε εκλεκτούς και μη, σε φτωχούς και πλούσιους. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή για να υποστηρίξουμε τα δικαιώματα μας που έχουν γίνει όνειρα, τη ζωή μας, την αξιοπρέπεια μας. Και αλλαγή θα επέλθει μόνο με τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας. Όλοι μαζί μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι έχουμε κάτι κοινό να διεκδικήσουμε. Η αδικία, η καταπίεση μπορεί να καταργηθεί με την αλλαγή της οργάνωσης της κοινωνίας, τη νίκη του σοσιαλισμού.