Τα παιδιά των μεταναστών πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα
Η «γιορτή της Δημοκρατίας» που οργανώνει επίσημα ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κάθε χρόνο, φέτος χαρακτηρίστηκε έντονα από την παρουσία της Καντίτζα Σάνκο (καλεσμένη του Αλέξη Τσίπρα), νεαρής μετανάστριας από τη Σιέρα Λεόνε που μεγάλωσε στην Ελλάδα. Το γεγονός πήρε μεγάλη δημοσιότητα αλλά συχνά με τρόπο που έκρυβε την πραγματική σημασία της παρουσίας της στο Προεδρικό Μέγαρο. Ακόμα κι έτσι τα ΜΜΕ υποχρεώθηκαν να «ανακαλύψουν» μια πραγματικότητα που προτιμούν να θάβουν: μια ολόκληρη γενιά παιδιών που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα χωρίς όμως δικαιώματα, τους μετανάστες φίλους και συμμαθητές μας. Μιλήσαμε με την Καντίτζα Σάνκο για να αναδείξουμε αυτή την τεράστια αδικία.
Εμιλιάνο: Θεωρούμε πολύ σημαντικό το ότι ο Αλέξης Τσίπρας σε κάλεσε στη γιορτή της Δημοκρατίας. Είδαμε όμως πως τα ΜΜΕ στάθηκαν περισσότερο στην εμφάνισή σου. Σε παρουσίασαν ως «Σταχτοπούτα» αλλά δεν παρουσίασαν τις δυσκολίες που συναντάς ως μετανάστρια εργαζόμενη και όλοι οι υπόλοιποι μετανάστες. Γιατί πιστεύεις ότι σε έδειξαν έτσι;
Καντίτζα: Αυτό που τους ένοιαζε ήταν να μάθουν πώς γνώρισα τον κ. Τσίπρα, γιατί πήγα μαζί του στη Γιορτή, τι σχέση έχουμε και τι μου είπαν στη γιορτή οι υπόλοιποι πολιτικοί. Δεν τους ενδιέφερε η ουσία. Εγώ όμως προσπαθούσα κάθε φορά που με ρωτούσαν να τους πω τους πραγματικούς λόγους που πήγα εκεί, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες.
Εμιλιάνο: Εσύ, κι ας μην τα έδειξαν τα κανάλια και οι εφημερίδες, θες να μας πεις τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι μετανάστες και τι θα ήθελες να αλλάξει;
Καντίτζα: Οι Νόμοι που υπάρχουν για τους μετανάστες αλλάζουν κάθε 3-6 μήνες και πηγαίνεις από τη μία υπηρεσία στην άλλη, και άλλα σου λέει ο ένας και άλλα ο άλλος , και άντε να βγάλεις άκρη και να καταφέρεις να βγάλεις τα χαρτιά. Και ύστερα, τους εργοδότες δεν τους υποχρεώνει κανένας να πληρώνουν ένσημα, αλλά η κυβέρνηση και το κράτος περιμένει από τους μετανάστες να πληρώνουν ένσημα. Αν ο άλλος δουλεύει και βγάζει 600 ευρώ και πληρώνει 350 για τα ένσημα, με τι θα ζήσει;
Άρτεμις: Πληρώνεις και συ μόνη σου τα ένσημα που ζητάνε;
Καντίτζα: Ναι σίγουρα, πρέπει να τα πληρώνω, αν και τώρα έχω κι άλλα μπλεξίματα με τα χαρτιά μου. Όταν έκανα πρώτα την αίτηση ως εργαζόμενη, μου είπαν να περιμένω μέχρι να βγει το αυτοκόλλητο, και να πάω να αγοράσω τα ένσημα. Μετά μου είπαν να πάω να βγάλω ένα χαρτί από τον Δήμο. Εκεί μου είπαν ότι πρέπει να περιμένω να βγει πρώτα το αυτοκόλλητο, και το αυτοκόλλητο βγήκε τώρα! Και τώρα μου λένε πως δεν μπορώ να αγοράσω τα ένσημα γιατί περίμενα 2 χρόνια και τα χαρτιά ήρθαν ληγμένα. Και αυτό είναι ένα μπλέξιμο που βιώνουν οι περισσότεροι μετανάστες. Όλα αυτά γιατί δεν τους νοιάζει τι περνάμε. Το χειρότερο από όλα είναι ότι στις υπηρεσίες δεν γνωρίζουν καλά-καλά τι να σου πούνε και σου φωνάζουν και σε βρίζουν.
Άρτεμις: Γενικά, στην καθημερινότητα, πως σε αντιμετωπίζουν οι απλοί άνθρωποι;
Καντίτζα: Εντάξει, εγώ γενικά με τους ανθρώπους περνάω μια χαρά, δεν υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι που δημιουργούν κάποια προβλήματα αλλά σε κάθε κοινωνία υπάρχουν και τέτοιοι. Όμως με τους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε να επικοινωνήσουμε, να έχουμε κανονικές συζητήσεις και να καταλαβαινόμαστε, δεν έχω πρόβλημα.
Αρτεμις: Έγινε μια έρευνα που δείχνει ότι στα παιδιά μικρότερης ηλικίας υπάρχει ελάχιστος ή και καθόλου ρατσισμός απ΄ότι έχουν όταν μεγαλώσουν.
Καντίτζα: Αυτό δεν το πολυπιστεύω γιατί εξαρτάται σε ποιο σχολείο πηγαίνεις. Σε κάποια σχολεία π.χ. οι γονείς λένε στα παιδιά τους: μη μιλάς με τους Μαύρους, μη μιλάς με τους Αλβανούς, μην κάνεις παρέα με εκείνους, και παιδιά είναι. ακούνε τους γονείς τους και έτσι γεννιέται ο ρατσισμός.
Εμιλιάνο: Θες να μας πεις και λίγα πράγματα για το τι περνάνε οι αδερφές σου στο σχολείο, καθώς και δυο λόγια για την οργάνωση στην οποία η μητέρα σου είναι Πρόεδρος;
Καντίτζα: Θυμάμαι πως η μια αδερφή μου, όταν ήταν στο Δημοτικό γυρνούσε στο σπίτι κλαίγοντας γιατί τη φώναζαν «μαύρη», της τραβούσαν τα μαλλιά, της έλεγαν διάφορα ονόματα, αν και έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, όπως και η άλλη. Η άλλη όμως, η μικρότερη δεν τους έδινε σημασία και μάλιστα τους την έλεγε. Όσο μεγαλώνουν όμως νομίζω πως τα πειράγματα αυτά μειώνονται. Η αδερφή μου δεν γυρνάει πια σπίτι στενοχωρημένη, έχει βρει και την παρέα της.Ώρες-ώρες όμως αναρωτιούνται: τι είμαι τελικά; εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγαλώνω. Πιστεύω ότι τα παιδιά αυτά πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα με όλα τα άλλα παιδιά, πράγμα που δεν συμβαίνει. Και έτσι οι γονείς αναλαμβάνουν να πληρώνουν ένσημα για τα παιδιά ,ή τα παιδιά αναγκάζονται να σταματήσουν τις σπουδές τους και να δουλέψουν ώστε να μπορέσουν να πληρώσουν τα ένσημα. Και πραγματικά είναι πολύ δύσκολο και ψυχολογικά και σωματικά ,γιατί τι δουλειά μπορείς να κάνεις άμα δεν έχεις ένα πτυχίο, εδώ και με το πτυχίο δυσκολεύεσαι να βρεις δουλειά. Φανταστείτε τώρα χωρίς πτυχίο και να σαι και μετανάστης. Και όμως δεν έχεις άλλη επιλογή. Δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου. Και έτσι όλα αυτά τα παιδιά σκέφτονται το μέλλον τους, και αναρωτιούνται αφού δεν ανήκουν στην Ελλάδα ,δεν ανήκουν στην πατρίδα των γονιών τους, πού ανήκουν;
Έτσι η μητέρα μου και η κυρία Λορέτα βλέποντας τι περνάνε τα παιδιά αποφάσισαν ότι κάτι πρέπει να κάνουν και μαζί με κάποιες άλλες κυρίες φτιάξανε την καμπάνια «Όχι στον ρατσισμό από την κούνια». Η πρώτη διαδήλωση που κάναμε δεν είχε πάρα πολύ κόσμο αλλά νομίζω πως το μήνυμα πέρασε, τα παιδιά αυτά βγήκαν έξω και είπαν ότι «Θέλουμε να ανήκουμε κάπου, θέλουμε να νιώθουμε ότι έχουμε και εμεις δικαιώματα, θέλουμε να μας αναγνωρίζουν».
Εμιλιάνο: Διαβάσαμε ότι οι πολιτικοί στη γιορτή της Δημοκρατίας σου φέρθηκαν ευγενικά και άκουσαν τα προβλήματά σου, όμως ξέρουμε καλά πως πολλοί απ’αυτούς είναι υπεύθυνοι για τους νόμους για τους μετανάστες, για το ότι και εσύ η ίδια έχεις προβλήματα.Τι πιστεύεις για όλα αυτά;
Καντίτζα: Ξέρουμε ότι στην πολιτική πάντα υπάρχει αυτό, ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και τί μπορεί να κερδίσει κάθε φορά. Ελπίζω όμως να πέρασε κάτι και να καθίσουν να σκεφτούν τί μπορούνε να αλλάξουνε ώστε να αποκτήσουν και τα παιδιά αυτά δικαιώματα. Γιατί η γνώμη της πολιτικής δεν θα αλλάξει ποτέ ,ότι και να κάνουμε . Όλοι ξέρουμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα, και υποκρινόμαστε για να κερδίσουμε κάτι Όμως όντως πρέπει να αλλάξουμε με κάποιον τρόπο τα πράγματα.
Για τους πολιτικούς δεν μπορώ να πώ όμως αν αυτήν την ευγένεια και τα χαμόγελα τα εννοούσαν γιατί δεν μπορώ να μπώ μες το μυαλό τους . Μερικοί ίσως το εννοούσαν.
Εμιλιάνο: Τί πιστεύεις ότι πρέπει να γίνει για να αλλάξουν τα προβλήματα των μεταναστών;Νομίζεις ότι αυτή η συμβολική κίνηση ήταν αρκέτή;
Καντίτζα: Όχι δεν πιστεύω πως αυτή η κίνηση ήταν αρκετή , απλά ήταν μια κίνηση που ξυπνάει τον κόσμο, δείχνει ότι υπάρχουν άνθρωποι εδώ που έχουν προβλήματα. Πράγματι, πάρα πολλοί δεν γνωρίζουν ότι τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται εδώ και φοιτούν στα ελληνικά σχολεία δεν έχουν δικαιώματα.
Εμιλιάνο: Ακούσαμε πώς το όνειρό σου είναι να γίνεις νοσηλεύτρια... τί άλλα όνείρα έχεις; Ποιο είναι το συλλογικό σου όνειρο για τους μετανάστες;
Καντίτζα: Εγώ προσωπικά ονειρεύομαι να βγει ο νόμος ώστε τα παιδιά που γεννιούνται εδώ να ξέρουν πως έχουν δικαιώματα και να γνωρίζουν πως όσο περνάει ο καιρός θα μπορέσουν να αποκτήσουν ελληνική υπηκοότητα. Επίσης τα παιδιά που έρχονται από μικρή ηλικία και κάνουν προσπάθεια να μάθουν καλά την γλώσσα, να γράφουν και να διαβάζουν που είναι αρκετά δύσκολο και κάνουν μεγάλη προσπάθεια. Να μπορέσουν να νιώσουν πώς ανήκουν σ’ αυτήν την κοινωνία. Από κει και πέρα, όταν κάποιος νιώθει ότι ανήκει κάπου, θέλει να προσφέρει στην κοινωνία, αν όμως νιώθει πως δεν ανήκει τί να δώσει; και να θες να προσφέρεις δεν μπορείς γιατί φοβάσαι! Αν λοιπόν δοθεί αυτή η ευκαιρία στα παιδιά αυτά, που είναι μορφωμένα και έχουν ταλέντο, μπορούν να συμβάλουν κανονικά στην κοινωνία. Έτσι μ΄αυτον τον τρόπο ο ρατσισμός θα πάψει σιγά-σιγά να υπάρχει. Για όλα αυτά εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα μόνη μου, γιατί χρειάζομαι την υποστήριξη όλων των παιδιών που γεννιούνται εδώ. Με τους αγώνες τους να δείξουν πως ενδιαφέρονται και πως ανήκουν εδώ, ότι έχουν και αυτοί δικαιώματα. Αυτό είναι δουλειά όλων μας όχι μόνο των μεταναστών γιατί αν υπάρχουν δικαιώματα για τους μετανάστες υπάρχουν για όλους.
Τη συνέντευξη πήραν η Άρτεμις Χριστοπούλου (Λύκειο Παλαιού Ψυχικού) και ο Εμιλιάνο Τρεμπίτσκα (2ο Πειραματικό Λύκειο Αμπελοκήπων).
ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΛΙΒΑΔΕΙΑ
Στις 28/6 πραγματοποιήθηκε από τους «Μαθητές-τριες Ενάντια στο Σύστημα» αντιρατσιστική εκδήλωση με τη συμμετοχή της Κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό». Η εκδήλωση άρχισε με την προβολή 2 ταινιών μικρού μήκους. Η πρώτη αφορούσε των ξεριζωμό των τσιγγάνων από το ολυμπιακό χωριό και το δεύτερο ήταν ένα βίντεο από το κυριακάτικο σχολείο μεταναστών. Ακολούθησε συζήτηση με θέμα «Ίσα δικαιώματα για όλους-Υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών». Τέλος υπήρχε έκθεση φωτογραφίας.
Στη συζήτηση παραβρέθηκαν μαθητές, φοιτητές αλλά και εργαζόμενοι, όπου όλοι συμμετείχαν ενεργά. Ομιλητής ήταν ο Εμιλιάνο Τρεμπίτσκα, μετανάστης μαθητής ο οποίος μας μίλησε για τους ρατσιστικούς νόμους που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες μαθητές και για το ότι δεν έχουν ελληνική ιθαγένεια ακόμα και αν έχουν γεννηθεί εδώ, με αποτέλεσμα στα 18 τους να θεωρούνται παράνομοι.
Από αυτή την εκδήλωση το συμπέρασμα που βγάζουμε είναι ότι τέτοιες εκδηλώσεις πρέπει να γίνονται παντού, γιατί μπορεί στις επαρχίες τα κρούσματα ρατσισμού να μη φαίνονται πάντα τόσο έντονα αλλά οι διακρίσεις σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό είναι ίδιες. Το επόμενο διάστημα που οι κυβερνήσεις θα σκληρύνουν τη στάση τους απέναντι στους μετανάστες, η αντιρατσιστική δράση έχει σημασία να υπάρχει παντού γιατί οι φασίστες και ο καπιταλισμός υπάρχουν παντού!
Πρέπει να καταλάβουμε πως οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα αλλά έχουν προβλήματα και εμείς παλεύουμε και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε μαζί τους για.. «ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ»
Ιάσονας Σπύλιος,
3ο Γυμνάσιο Λιβαδειάς
2η Γιορτή Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών
Πάνω από 2.000 έλληνες και μετανάστες συμμετείχαν στη 2η γιορτή αλληλεγγύης του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών ανάμεσα τους και πολλή νεολαία. Στο λόφο Κολωνού στις 8 Ιούνη υπήρχαν όλα. Συζητήσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, προβολή ταινιών, πολυεθνική κουζίνα και φυσικά συναυλία με συγκροτήματα μεταναστών, magic de spell, Στάθης Δρογώσης κ.α. Οι «Μαθητες-τριες Ενάντια στο Σύστημα» ήμασταν εκεί. Στη γιορτή μίλησε και ο συμμαθητής μας Μάνος Ροδιτάκης, παρουσιάζοντας την αντιρατσιστική μας δράση στα σχολεία. Η βραδιά θα μας μείνει αξέχαστη. Φωνάξαμε συνθήματα, διασκεδάσαμε και χορέψαμε μέχρι τις πρωινές ώρες με τη μουσική Πακιστανικών, μπακλαντέζικων και κούρδικων τραγουδιών.